Η ιστορία της Μαρίας: Όταν αυτό που φοβάσαι ξέρεις ότι θα συμβεί

Πάντα ζούσα όμορφη, γεμάτη, ανέμελη ζωή. Ζωή που δεν ήξερα τι πάει να πει η λέξη άγχος. Μαμά εγώ; Ίσως. Κάποια στιγμή. Ακόμα και όταν το 2001, 18 ετών τότε, διαγνώστηκα με Οξεία Νεφρική Ανεπάρκεια παρόλο που έμεινα με μια λειτουργικότητα της τάξεως του 56% και 34% αντίστοιχα, και που ενημερώθηκα πλήρως του τι σημαίνει αυτό για το μέλλον μου, και πάλι ποτέ δεν ένιωσα άγχος, φόβο. Η ζωή είναι πανέμορφη έλεγα πάντα και τη ζούσα στο έπακρο!

Το πρόβλημα υγείας

Aυτό βέβαια το οφείλω σε μεγάλο βαθμό στον Σπύρο μου, το γιατρό μου στη Θεσσαλονίκη. Που με έμαθε να ζω με αυτό και ποτέ να μη γογγύξω. Ήρθε ο Σεπτέμβριος του 2013. Ύστερα από 12 χρόνια παλεύοντας με τη ΧΝΝ, και δοξάζω το Θεό που μέχρι τότε απλώς έκανα κάθε μήνα εξετάσεις, χρειάστηκε να ξεκινήσω ενέσεις ερυθροποιητίνης. Έκανα την πρώτη. Υποτίθεται ότι θα έκανα μια κάθε μήνα. Ο αιματοκρίτης μου όμως είχε πάει 40 και δεν ξαναχρειάστηκα, ευτυχώς!

Η εγκυμοσύνη

Οι περισσότερες γυναίκες αν όχι όλες, μόλις μαθαίνουν το νέο μιας εγκυμοσύνης πετάνε από τη χαρά τους, εγώ όμως, ΟΧΙ.

Μόλις 2 χρόνια ζωής στην Αθήνα και μακριά από τον άγγελο-νεφρολόγο μου, 23 Δεκεμβρίου 2013 μαθαίνω για την εγκυμοσύνη μου. Ο σύντροφος μου χοροπήδαγε από τη χαρά του! Οι συνάδελφοι μου, μου έδιναν συγχαρητήρια. Εγώ απλά έκλαιγα. Έκλαιγα γιατί δε μπορούσα να συμμεριστώ τη χαρά του συντρόφου μου. Πώς θα έβρισκα γυναικολόγο εδώ να με αναλάβει; Πώς θα έβγαζα μια εγκυμοσύνη χωρίς το νεφρολόγο μου να με στηρίζει; Γιατί ήξερα. Γιατί πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα φόβο. Του έλεγα, κλαίγοντας: τι θα κάνουμε; Και μου έλεγε χοροπηδώντας: μωρό! Σκεφτόμουν, τι λέει; Ξέρει; Καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό; Είχα κάνει ερυθροποιητίνη ίσως πριν 3 μήνες, αλλά τη μεγάλη δόση και αυτό σημαίνει πιθανές αναπηρίες… Και πόσα άλλα μπορεί να σημαίνει το θέμα της υγείας μου που αγνοώ. Έκλαιγα. Μόλις είχα μάθει ότι είμαι έγκυος και ήδη ζήταγα συγνώμη από το αγέννητο παιδί μου. Τίποτα από όσα ήξερα όμως, από όσα ένιωθα, δεν είχε τη γεύση από αυτά που ήρθαν μετά.

Έδωσα μεγάλο αγώνα. Έψαχνα νεφρολόγο στην Αθήνα να με αναλάβει. Πόρτες κλειστές. Πήγα σε μεγαλογυναικολόγο του Αλεξάνδρα. Με έδιωξε! Σε όλους όσους απευθύνθηκα όταν τους ξεστόμιζα νεφρική κύηση μου έλεγαν: Θα το ρίξεις φυσικά ε; Κάθε φορά αναρωτιόμουν πώς μπορούν και μου λένε κάτι τέτοιο. Μου φαινόταν αδιανόητο. Με δάκρυα στα μάτια, οι λέξεις να μην αρθρώνουν από το κλάμα, τηλεφωνώ σε έναν νεφρολόγο και τον εκλιπαρώ να με αναλάβει. Ότι δεν με νοιάζει τι θα χρειαστεί να κάνω, ότι γιατροί μου είχαν κλείσει την πόρτα. Θα σε βοηθήσω, μου είπε. Ακόμα τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα, εκείνο το τηλεφώνημα. Η φράση «θα σε βοηθήσω όσο και όπως μπορώ» ακόμα, νομίζω, απαλύνει την ψυχή μου και την οπλίζει με θάρρος. Πρώτο εμπόδιο έφυγε. Έμενε να βρω γυναικολόγο.

Βρίσκω με κόπο γυναικολόγο να με αναλάβει. Του λέω πως η σύλληψη έγινε 9 Δεκεμβρίου. Μου λέει με βάση την τελευταία σου περίοδο αποκλείεται, μου λες 24η μέρα. Βλέπουμε υπέρηχο. Όντως είχα δίκιο. Σύλληψη 9 Δεκεμβρίου. Μας θυμάμαι να καθόμαστε στο γραφείο του και να μου αναφέρει διακοπή κύησης, τον διακόπτω λέγοντας «το ξεχνάμε». Αρχίζει να μου λέει για τις επιπλοκές τις δικές μου, την επιδείνωση της υγείας μου, αναπηρίες, δυσπλασίες, τερατογέννεση, προωρότητα, ενδομήτριο θάνατο, να μπω αιμοκάθαρση κατά την εγκυμοσύνη, την απειλή της δικής μου ζωής. Κάποια στιγμή σταμάτησα να ακούω. Έπαψα να παρακολουθώ και το μόνο που σκέφτηκα ήταν: σύλληψη 24η μέρα, τέρμα, αυτό το παιδί ήρθε για να μείνει! Και έτσι ξαφνικά λες και γύρισε ένας διακόπτης μέσα μου, ένιωσα σίγουρη. Ο φόβος έφυγε. Ήμουν έτοιμη να πολεμήσω! Και για τους τρεις μας. Είπα στο γυναικολόγο ότι όλα θα πάνε περίφημα. Αφού πέρασε το πρώτο τρίμηνο, με έβαλε να υπογράψω και εμένα και τον σύζυγό μου πλέον, ότι γνωρίζουμε όλα τα πιθανά σενάρια. Το υπέγραψα χωρίς ούτε καν να το διαβάσω.

Το στοίχημα

Είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη. Μια εγκυμοσύνη παραδεισένια. Ηρεμη. Πέρα από τις αντιπηκτικές ενέσεις  και το πολυάμνιο, είχα μια φυσιολογική και απολαυστική εγκυμοσύνη! Μια κανονική εγκυμοσύνη με τη διαφορά ότι έμπαινα στη διαδικασία εξετάσεων αιματολογικών και επισκέψεων στο νεφρολόγο κάθε εβδομάδα. Σε κάθε επίσκεψη ο γυναικολόγος μου έλεγε: Στόχος η 28η εβδομάδα. Και σε κάθε επίσκεψη όλα πήγαιναν περίφημα! Είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα  ξεπεράσω την 28η, είχα βάλει στόχο την 36η

Έφτασα την 28η! Χωρις κάποιο πρόβλημα. 28η εβδομάδα και τον γλυκύτατο γυναικολόγο μου στα όρια να πάρει φάρμακα για το άγχος του, μου σταματάει salospir και μου δίνει ενέσεις για τα πνευμονάκια του ήρωα γιου μου. Μετράμε αντίστροφα μου λέει. Εγώ εξακολουθούσα να είμαι στον κόσμο μου. Λες και δεν υπήρχε κάτι να με ανησυχεί, χαρούμενη, χαμογελαστή, λες και δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Ο γυναικολόγος μου, μου έλεγε καταλαβαίνεις τι γίνεται; Εγώ απλά χαμογέλαγα. Μονίμως. Έλεγα στον εαυτό μου, να δεις που τις ενέσεις άδικα τις κάνω, θα φτάσω 37η.

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014. Βλέπω υγρά. Πάλι η ανόητη και υπεραισιόδοξη δεν έβαλα κακό στο νου μου. Ένιωθα σίγουρη. Έβαλα σερβιετάκι. Ένιωθα τόσο σίγουρη που ούτε πήρα το γυναικολόγο τηλέφωνο. Πραγματικά ήμουν στο δικό μου κόσμο. Είχα χτίσει ένα τείχος γεμάτο από όμορφες σκέψεις, από θετική σκέψη και πολλή μα πάρα πολλή πίστη στο Θεό και δεν επέτρεπα σε κανέναν και τίποτα να τα κλονίσει. Ετοίμαζα το δωμάτιό του όπως κάθε άλλη μαμά. Ονειρευόμουν!

Δευτέρα 23 Ιουνίου 2014. Εξακολουθώ να βλέπω υγρά. Μου λέει ο άντρας μου: δεν παίρνεις το γιατρό να του το πεις; Μετά από μπόλικη σκέψη –ο Θεός με φώτισε- είπα, ε, ας τον πάρω ένα τηλέφωνο, να δούμε τι θα μου πει. Αφού με μάλωσε που δεν τον πήρα αμέσως μόλις τα είδα, τρέξαμε στο ιατρείο. Από 2.4 πολυάμνιο που είχα, είχα σχεδόν στεγνώσει, δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτε, αυτό κατάλαβα. Μάλλον το αντράκι μου το ζωηρό μιας και είχε μπόλικο χώρο, ράγισε το σάκο και έχανα υγρό λίγο-λίγο. Δεν θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι μόνο το σοκ από το «αύριο γεννάς, καισαρική». Παρέλυσα. Τα πόδια μου κόπηκαν. Δεν ξέρω αν σκεφτόμουν, αν ένιωθα κάτι, αν, αν, αν…Το μόνο που είπα ήταν «θέλω τη μαμά μου».

Ο τοκετός

Το επόμενο πρωί είμαι στην αίθουσα τοκετού. Περιμένοντας μιλούσα στο μωρό μου. Του έλεγα «είσαι από μόνο σου εσύ βιαστικό μωράκι, σε αγαπώ πολύ, θα έρθεις πιο νωρίς στον κόσμο αλλά, σε παρακαλώ, μη φοβάσαι, έχεις μια μαμά και ένα μπαμπά που σε αγαπάνε ήδη πολύ! Θα χρειαστεί να παλέψεις, αλλά θα δεις θα τα καταφέρεις. Μπορεί και να πονέσεις, αλλά σε παρακαλώ, μη δειλιάσεις, μη φοβηθείς. Ο Θεός σε έστειλε γιατί αγαπάει πολύ τη μαμά και δεν υπάρχει περίπτωση να την αφήσει μόνη. Δεν θα επιτρέψει να σε χάσει ούτε εσύ να χάσεις τη μαμά σου. Σου υπόσχομαι πως ό,τι κι αν συμβεί, θα περάσει! Σου υπόσχομαι πως θα σε αφήσω να ανακαλύψεις τον κόσμο όπως θες εσύ. Θα είμαι εκεί να σε στηρίζω και να σε αγαπάω! Σου υπόσχομαι πως ό,τι κι αν γίνει ποτέ δεν θα εγκαταλείψω».

24 Ιουνίου 2014 γεννήθηκε ο γιος μου. 30η εβδομάδα κύησης, 1460 γρ. ένα μωρό μελανιασμένο. Όσο και αν ήξερα, όσο και αν φανταζόμουν την προωρότητα, η γεύση της ήταν εντελώς διαφορετική από αυτό που περίμενα. Μόλις είχα γίνει μαμά και τη στιγμή που τον είδα, εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα, τόσο μικρό, τόσο εύθραυστο, ένιωσα ένα μαχαίρι να καρφώνει την καρδιά μου, ένιωσα λες και το κορμί μου σκίστηκε στα δύο, λες και η ανάσα μου διακόπηκε για λίγο. Τότε, εκείνα τα δευτερόλεπτα ένιωσα ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά η καρδιά μου θα χτύπαγε για έναν άντρα και μόνο, τον γιο μου.

Το ταξίδι μας στη ΜΕΝΝ

Ονειρευόμουν πως μόλις γεννηθεί θα τον αγγίξω. Ότι θα τον μυρίσω. Ότι θα του ψιθυρίσω στο μικροσκοπικό του αφτάκι. Τίποτα από αυτά δεν έγινε. Τον πήραν αμέσως από κοντά μου, τον πήγαν στη ΜΕΝΝ. Εγώ εντατική προληπτικά. Την επομένη με πάει ο άντρας μου να τον δω. Δεν ξέρω τι περίμενα να δω. Ο άντρας μου μου είπε πως οι γιατροί είναι έκπληκτοι με τον γιο μας. Που ένα μωρό στην 30η εβδομάδα αναπνέει μόνο του! Ένιωσα ξανα σίγουρη για το παιδί μου. Όπως την πρώτη μέρα που άκουσα την καρδούλα του. Μπήκαμε μέσα. Μου λέει, αυτός είναι. Μόλις τον είδα, ποτάμι τα δάκρυα. Στα πρώτα δευτερόλεπτα, είδα ότι μούσκεψε η νυχτικιά μου. Μόλις τον αντίκρισα, άρχισε μόνο του να τρέχει το γάλα!

Άρχισε ο αγώνας μας στη ΜΕΝΝ. Γονείς ανήσυχοι να περιμένουν να ανοίξει η πόρτα να δουν το μαχητή τους. Έβλεπες στο βλέμμα τους, το ένιωθες, το σκεφτόσουν κι εσύ, τι θα μου πουν σήμερα; Έβλεπα κάθε μέρα το αντράκι μου να μεγαλώνει, να αντλώ συνέχεια το πολύτιμο «μαγικό» φίλτρο, το γάλα μου, για να το βοηθήσει. Νιώθεις τόσο ανήμπορος απέναντι σε όλο αυτό. Νιώθεις τέτοια οδύνη. Όχι μόνο για το παιδί σου, αλλά βλέποντας πόσοι άλλοι γονείς ανεβαίνουν αυτή την ανηφόρα… στην πραγματικότητα, για μας, δεν ήταν καθόλου παρήγορο. Η προσευχή μου δεν ήταν μόνο για το μωρό μου, ούτε μόνο για τα άλλα βρέφη εκεί. Και η σκέψη πως κάπου αλλού σε κάποια άλλη ΜΕΝΝ άλλα μωράκια παλεύουν με λύγιζε. Ευχή και προσευχή μου να είμαι εγώ η τελευταία, το δικό μου μωρό και κανένα άλλο στον κόσμο όλο.

Περάσαμε και ενδονοσοκομειακή, Clepsiela, έτσι ξαφνικά. Μπήκα μέσα και είδα το μικρό μου σε άλλο δωμάτιο. Μόνο του, στην απομόνωση. Θύμωσα, αλλά τι μπορούσα να κάνω; Τίποτε. Το υπομείναμε κι αυτό. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για την παραμονή μας στη ΜΕΝΝ, την κάθε του μέρα εκεί. Έχω ένα ημερολόγιο που κάθε μέρα έγραφα. Όταν μεγαλώσει θα του το δώσω, είναι δικό του. Είναι καταγεγραμμένη η κάθε μέρα που πάλεψε για να έρθει στην αγκαλιά μας.

Σημασία έχει ότι όλο αυτό πάει, πέρασε. Είναι υγιέστατος και πολύ ευτυχισμένος. Η πληγή δεν κλείνει όμως, ούτε θα κλείσει ποτέ. Απλά πια δεν πονάει. Δεν γίνεται να ξεχάσεις, τα τρυπήματα στα χεράκια του, στη μυτούλα του, τις μεταγγίσεις, τη λοίμωξη, τη διασωλήνωση, αυτόν τον διαπεραστικό ήχο των μηχανημάτων. Και όμως, ακόμα και αν τα ήξερα όλα από πριν πάλι θα τον κράταγα. Θα το ξαναπέρναγα γιατί αξίζει και τον κόπο και τον πόνο. Αν θέλει και επιτρέψει ο Θεός, θα το ξανακάνω. Ακόμα και τώρα, που μπαίνω στην αιμοκάθαρση, θα το ξανακάνω.

Ο γιος μου πάλεψε από την πρώτη ημέρα της σύλληψής του, διέψευσε όλα τα ιατρικά δεδομένα, γεννήθηκε, πέρασε 54 ημέρες από τη ΜΕΝΝ και βγήκε νικητής! Είμαι η πιο περήφανη μαμά του κόσμου!

Ευχαριστώ…

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε αυτή την κατάληξη χωρίς πίστη, εμπιστοσύνη και αγάπη στον Θεό. Χάρη σε Εκείνον που μας φρόντιζε πάντα! Τίποτα από αυτά δεν θα είχε αυτή την κατάληξη αν δεν υπήρχε αυτός ο θεσπέσιος άνθρωπος και γιατρός, που μου δίδαξε τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιλαμβάνομαι το χρόνιο νόσημά μου. Σου χρωστάω τόσα. Αμφιβάλλω αν αντιλαμβάνεσαι τη δουλειά, τους καρπούς της δουλειάς και της αγάπης σου μαζί μου, είσαι οικογένειά μου!

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε αυτή την κατάληξη αν δεν υπήρχαν αυτοί οι δύο εξαίρετοι γιατροί και άνθρωποι να με αναλάβουν. Ο νεφρολόγος μου στην Αθήνα και ο γυναικολόγος  μου. Τι να πω για εσάς. Είναι περίεργο πως άνθρωποι γύρω σου αλλάζουν τη ζωή σου χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται. Απλά και μόνο υπάρχοντας και στηρίζοντάς σε. Είστε και οι δύο πλέον αυτό που λέμε δικοί μου άνθρωποι, έτσι νιώθω.

Τίποτα μα τίποτα από όλα αυτά δεν θα γινόταν αν δεν υπήρχε ο άντρας μου. Το φως μου, το στήριγμά μου. Ποτέ δεν έλεγε πολλά. τα μάτια του μιλάνε μόνα τους. Πίστευε σε εμένα, σε εμάς, στο παιδί μας! Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ψυχής του και τον ευχαριστώ για το μέγεθος και τον τρόπο της αγάπης του. Βαθιά, πιστά, αληθινά. Δεν είσαι το άλλο μου μισό, είσαι το ολόκληρο μου! Σε αγαπώ πολύ.

Μαρια Κ.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s