Ο χρόνος μετράει από…τώρα!

FullSizeRender

Οι δωρεάν ομάδες υποστήριξης γονέων με πρόωρα παιδιά στη Θεσσαλονίκη που διοργανώνει το 31εβδομάδες, σε συνεργασία με την ψυχολόγο Χαρά Βλαχοδήμου, συνεχίζουν να συναντιούνται. Η Τασούλα Μελισσοπούλου βρέθηκε την προηγούμενη Παρασκευή 13 Μαΐου στο ξενοδοχείο Le Palace Art Hotel (Τσιμισκή 12) και γράφει για εκείνο που την ενέπνευσε. Η επόμενη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 3 Ιουνίου στο ίδιο μέρος, 5-7 το απόγευμα. Για περισσότερες πληροφορίες και κράτηση θέσεων διαβάστε εδώ.

Ο χρόνος είναι μία έννοια πολύ μπερδεμένη, για μένα τουλάχιστον. Άλλοτε τρέχει και άλλοτε παγώνει. Άλλοτε θέλεις να σταματήσει, γιατί νιώθεις την απόλυτη ευτυχία, αλλά εκείνος συνεχίζει χωρίς να ενδιαφέρεται για τα δικά σου θέλω. Και άλλοτε σταματάει χωρίς εσύ να θέλεις, φυλακίζοντάς σε μέσα σε μία δυσάρεστη κατάσταση, χωρίς να υποκύπτει στις εκκλήσεις σου να «τρέξει» λίγο και να λυτρωθείς.

Τη μέρα που γέννησα το πρώτο μου παιδί, έχασα τελείως την αίσθηση του χρόνου. Ο χρόνος πάγωσε. Και όταν αποφάσισε να ξεπαγώσει, οι ώρες, τα λεπτά, ακόμη και τα δευτερόλεπτα, περνούσαν βασανιστικά αργά. Νοσηλεύτηκε μόνο 36 μέρες. Για μένα ήταν 36 χρόνια. Σα να πέρασαν από πάνω μου 36 ολόκληρα χρόνια. Σα να γέρασα ξαφνικά.

Όσες φορές και αν με έχουν ρωτήσει αν πήγαινα στα επισκεπτήρια, η απάντησή μου είναι  πάντα ίδια «Για κανένα 5λεπτο τα απογεύματα, μόνο στο τέλος πήγαινα πρωί και έμενα εκεί μέχρι το απόγευμα». Το θέμα είναι ότι αυτό το «τέλος», ήταν οι 15 από τις 36 μέρες νοσηλείας. Και αν προστεθούν σε αυτές τις 15 μέρες και εκείνες που ερχόταν ο σύζυγός μου Θεσσαλονίκη οπότε και πηγαίναμε μαζί πρωί-απόγευμα, αυτό το «τέλος» ήταν περισσότερες από τις μισές μέρες της νοσηλείας του. Από την άλλη, αυτό το «5λεπτο απογευματινό επισκεπτήριο» στην πραγματικότητα ξεκινούσε στις 7 το απόγευμα που έφτανα μπροστά στην πόρτα της ΜΕΝΝ (ενίοτε και πιο νωρίς) και τελείωνε το νωρίτερο στις 8. Με άλλα λόγια ήταν τουλάχιστον 60λεπτο.

Και τότε οκ, ας πούμε κατανοητό λόγω των συνθηκών να μην αντιλαμβάνομαι το χρόνο. Μετά; Γιατί ακόμη και σήμερα, 5 χρόνια μετά, υπάρχουν στιγμές που πρέπει να πιέσω το μυαλό μου να σκεφτεί λογικά, να μετρήσει τις μέρες μία μία για να αντιληφθεί τη χρονική διάρκεια της νοσηλείας μας;

Απάντηση ολοκληρωμένη στο γιατί μου συνέβη αυτό, πήρα την προηγούμενη Παρασκευή 13 Μαΐου (όπου ο χρόνος και πάλι φέρθηκε πολύ άδικα και οι ώρες πέρασαν σα να ήταν λίγα δευτερόλεπτα), στη Θεσσαλονίκη, από την ψυχολόγο που συντονίζει τις ομάδες στήριξης γονέων με πρόωρα, Χαρά Βλαχοδήμου. Γιατί, μας είπε, με την πρόωρη γέννηση του παιδιού, η καρδιά μας, η ψυχή μας, βγαίνει από το σώμα μας και ξαφνικά τη βλέπουμε ζωντανή να πονάει, να παλεύει και εμείς να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ο χρόνος παγώνει από το σοκ και η ψυχή γερνάει από τον αγώνα να κρατηθεί ζωντανή, παρασύροντας μαζί και το σώμα.

Η κ. Βλαχοδήμου όμως προχώρησε λίγο ακόμη την όλη συζήτηση γύρω από το χρόνο, αποδίδοντας του μία ακόμη ιδιότητα: ο χρόνος μας κάνει να ξεχνάμε. Και όσον αφορά εμάς τις πρόωρα μαμάδες, μας κάνει να ξεχνάμε ποιες ήμαστε. Όλες μας πριν από εκείνη τη στιγμή που πάγωσε ο χρόνος και η καρδιά μας ξεριζώθηκε και τοποθετήθηκε μέσα σε μία θερμοκοιτίδα, ήμαστε πολλά περισσότερα από μητέρες. Η καθεμία ήταν και φίλη, κόρη, αδελφή, εργαζόμενη, σύζυγος, γυναίκα, οτιδήποτε. Ρόλοι που θυσιάσαμε στον βωμό της προωρότητας, ρόλοι που ξεχάσαμε για να μπορέσουμε να σώσουμε το μωρό μας αλλά και εμάς τις ίδιες.

Το μυστικό για να αποκτήσει ο χρόνος και πάλι την πραγματική του διάσταση, για να μπορέσει η ψυχή να ξανανιώσει, είναι – λέει – να δώσουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να είναι και κάτι άλλο εκτός από μαμά. Ακούγεται τόσο εύκολο, αλλά πόσο δύσκολο μπορεί να αποδειχτεί στην πράξη κάποιες φορές. Αλλά και πόσο λυτρωτικό μπορεί να είναι το να καταφέρεις να γίνεις εκ νέου γυναίκα, να ξαναγίνεις σύζυγος, φίλη ή ό,τι άλλο ήσουν παλιά.

Ναι, ξέρω, η προωρότητα σε αλλάζει. Αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο γύρω σου. Αλλάζει ίσως και τις προτεραιότητες ή τις ανάγκες σου. Όμως, δεν αλλάζει την ανάγκη να είσαι και κάτι άλλο εκτός από μαμά, στο μέτρο που ικανοποιεί την καθεμιά. Δεν αλλάζει την ανάγκη μας, κάποιες φορές, να μην είμαστε τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό μας. Και αυτό, δεν είναι ούτε εγωισμός ούτε αδιαφορία. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορούμε να ανταποκριθούμε ανά πάσα στιγμή, όσο το δυνατόν καλύτερα, στον ρόλο της μητέρας.

Τασούλα Μελισσοπούλου

ΥΓ1 Αν δεν μπορέσετε να έρθετε στις συναντήσεις μας, οι παρακάτω σημειώσεις μπορεί να σας βοηθήσουν.

γονεις-στη-ΜΕΝΝ

Τι-μπορώ-να-κάνω-με-τα-συναισθήματα-μου

ΥΓ2 Για τη συνάντηση της Παρασκευής 3 Ιουνίου, τηλεφωνήστε στο 6942 665791. Είναι απαραίτητη η κράτηση θέσης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s