Το φαγητό γίνεται παιχνίδι!

Η ιστορία που ακολουθεί είναι πραγματική και συνέβη στην Ελλάδα. Η αντιμετώπιση του προβλήματος είναι επίσης αληθινή και πραγματοποιήθηκε στην Αυστρία.

Το άρθρο ενδιαφέρει: γονείς των οποίων τα παιδιά αντιμετωπίζουν προβλήματα σίτισης.

Η Χ. γεννήθηκε πρόωρα, στις 28 εβδομάδες, σε κάποια κλινική της Αθήνας πριν από περίπου 4 χρόνια. Αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, απόρροια της προωρότητάς της. Για να μπορέσει να δώσει τη μάχη της, η ιατρική ομάδα που την φρόντιζε, αποφάσισε να της τοποθετήσει ρινογαστρικό καθετήρα, ένα μικρό σωληνάκι δηλαδή, που μπαίνει από τη μύτη και καταλήγει στο στομάχι του μωρού για να μπορεί να πίνει γάλα. Γιατί η Χ, όπως και η πλειοψηφία των μωρών που γεννιούνται τόσο πρόωρα, δεν μπορούσε να τραφεί διαφορετικά. Αυτό μπορεί να συμβεί είτε λόγω αδυναμίας συντονισμού κατάποσης-αναπνοής είτε επειδή δεν έχει ακόμη αναπτύξει το μωρό θηλαστικές κινήσεις είτε για οποιονδήποτε άλλο ιατρικό λόγο.

klinikifagitou_o

Πικ-νικ από την ομάδα NoTube του πανεπιστημιακού νοσοκομείου στο Γκρατς της Αυστρίας.

Και πέρασαν οι μέρες, οι μήνες, και η μικρή Χ πήγε επιτέλους νικήτρια στο σπίτι της. Όμως οι γονείς της δυσκολεύονταν να την ταΐσουν, ώρες ατελείωτες για να πιει λίγα ml γάλα. Όταν μπήκαν και οι στέρεες στη διατροφή της, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Στα πρώτα της γενέθλια ήταν μόλις 5 κιλά. Έτσι, κρίθηκε απαραίτητο να της τοποθετηθεί εκ νέου ρινογαστρικός καθετήρας, προκειμένου η Χ να τρέφεται και να μπορέσει ίσως να ανοίξει η όρεξή της και να αρχίσει να τρώει. Διάφορες ειδικότητες επιστρατεύτηκαν προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα: γαστρεντερολόγοι, παιδοψυχολόγοι, αναπτυξιολόγοι, λογοθεραπευτές, κ.ά. Στην πλειοψηφία τους οι γιατροί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πλέον δεν υπήρχε καμία παθολογία που να εμποδίζει τη μικρή Χ να φάει. Το όλο θέμα έδειχνε καθαρά ψυχολογικό.

Ρινογαστρικός καθετήρας και προβλήματα σίτισης

Η περίπτωση της μικρούλας Χ δεν είναι και τόσο σπάνια. Το 1 στα 20 παιδιά που τους έχει τοποθετηθεί ρινογαστρικός καθετήρας προκειμένου να σωθεί η ζωή τους, καταλήγουν να είναι εξαρτημένα από αυτόν. Ούτε αφορά μόνο τα πρόωρα η εξάρτηση αυτή. Τελειόμηνα μωρά που παρουσιάζουν κάποιο πρόβλημα υγείας και χρήζουν σίτισης με ρινογαστρικό καθετήρα για μεγάλο, συνήθως, χρονικό διάστημα, μπορεί να αντιμετωπίσουν αντίστοιχα θέματα.

Για τα παιδιά αυτά, που αρνούνται, ακόμη και συνειδητά κάποιες φορές, να φάνε, που αρνούνται ακόμη και να αγγίξουν το φαγητό τους, τα τελευταία χρόνια υπάρχουν κλινικές που, σε συνεργασία με τοπικά νοσοκομεία, αναλαμβάνουν να τους διδάξουν πώς να τρώνε. Πρόκειται για ιατρικές ομάδες αποτελούμενες από ψυχολόγους, γαστρεντερολόγους, παιδιάτρους που προσεγγίζουν εξατομικευμένα κάθε παιδί, αφού πρώτα μελετήσουν τους λόγους για τους οποίους του τοποθετήθηκε ο ρινογαστρικός καθετήρας και τη γενικότερη στάση του παιδιού απέναντι στο φαγητό.

Η αντιμετώπιση μέσα από το παιχνίδι

Αυτά τα «σχολεία εκμάθησης της σίτισης» έχουν μία κοινή γραμμή: όλη η διαδικασία γίνεται μέσα από το παιχνίδι. Πρωταρχικός στόχος είναι να βρεθεί το παιδί σε έναν χώρο όπου μπορεί να δει, να μυρίσει, να αγγίξει και να δοκιμάσει φαγητό, χωρίς όμως ψυχολογική πίεση, χωρίς το άγχος της ποσότητας και των θερμίδων. Για τον σκοπό αυτό, διοργανώνονται «πικ-νικ» όπου καταρρίπτεται η κλασική απαγόρευση «Δεν παίζουμε με το φαγητό». Σε αυτά τα πικ-νικ τα πάντα είναι παιχνίδι: το ψωμί μετατρέπεται σε βαρκούλα, το μπρόκολο σε θάμνο, και ούτω καθεξής. Για τα παιδιά αυτά, το φαγητό είναι κάτι σαν εχθρός, τους προκαλεί φόβο. Και το παιχνίδι – το ξέρουμε όλοι – είναι ο μόνος τρόπος για να νικήσει ένα παιδί τους «εχθρούς» του, τους φόβους του.

Χαρακτηριστική είναι και η θέση της μουσικής σε αυτά τα «σχολεία». Οι περισσότεροι παίξαμε μουσικά παιχνίδια όταν ήμασταν παιδιά. Στην ίδια λογική, η μουσική παίζει και τα παιδιά μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με το φαγητό που υπάρχει άφθονο και ελκυστικό γύρω τους. Μόλις όμως η μουσική σταματήσει, πρέπει να βάλουν κάτι στο στόμα τους. Παιχνίδι και μουσική, απόλυτα προσαρμοσμένα στην παιδική φύση.

Φυσικά τα πάντα γίνονται με προγραμματισμό. Πάντα με ιατρική επίβλεψη και υποστήριξη. Πάντα ομαδικά για να υπάρχει και το κίνητρο της ταύτισης με τα συνομήλικα και της μίμησης. Και πάντα συμμετέχει όλη η οικογένεια. Γιατί αν ένα παιδί που είναι εξαρτημένο από το ρινογαστρικό καθετήρα χρειάζεται καθοδήγηση για να μπορέσει να φάει μόνο του, τότε και οι γονείς του χρειάζονται καθοδήγηση και στήριξη για να μπορέσουν να διώξουν την ψυχολογική πίεση που τους δημιουργεί το «άγχος της ζυγαριάς» και να συμβάλλουν στην πρόοδο του παιδιού.

Info

Το πρόβλημα της μικρούλας Χ. αντιμετωπίστηκε στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Γκρατς από την ομάδα NoTube (χωρίς ρινογαστρικό καθετήρα δλδ). Η επιτυχία του προγράμματος είναι 90,5%. Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα μπορείτε να δείτε εδώ.

Τασούλα Μελισσοπούλου
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s