Daddy cool? (part 2)

Γνωρίζουμε αρκετά για το πώς βιώνει την προωρότητα μία μητέρα. Οι δεκάδες ιστορίες που φιλοξενούνται στο site μαρτυρούν την ανάγκη τους να μοιραστούν την εμπειρία τους, τα συναισθήματά τους. Πώς όμως αντιμετωπίζουν την προωρότητα οι μπαμπάδες; (διαβάστε κι άλλες απαντήσεις εδώ).

daddy_n

1) Τι σκέφτηκες και πώς ένιωσες όταν πρωτοαντίκρισες το μωρό σας;

Νίκος: Σε γενικές γραμμές πλημυρίζεις από συναισθήματα εκείνη τη στιγμή και δεν είναι εύκολο να περιγραφούν. Μπορώ να ξεχωρίσω και να πω μόνο χαρά και ενθουσιασμό τη στιγμή που το αντίκρισα. Όμως πιο πριν, όταν βγήκε ο γυναικολόγος και μου είπε πως γεννήθηκε και είναι καλά, ένιωσα χαρά αλλά και μεγάλη ανακούφιση ταυτόχρονα που κάτι που φοβήθηκα τόσο πολύ σαν γεγονός έδειξε να είχε ευχάριστη κατάληξη. Λες και ένα τεράστιο βάρος έφυγε από μέσα μου.

Κώστας: Τίποτα δεν σκέφτηκα. Είπα μόνο: επιτέλους, η γυναίκα μου ξεμπέρδεψε και θα ηρεμήσει μετά από τόσες ώρες.

2) Ποιο είναι το δυσκολότερο πράγμα που ως πατέρας έχεις κληθεί να κάνεις;

Νίκος: Να φεύγω το βράδυ από το μαιευτήριο και να μην παίρνω το παιδί μου μαζί … ένιωθα ανίκανος να προσφέρω κάτι σε εκείνο. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ επειδή σκεφτόμουν αυτό το πράγμα …. Όμως επειδή έζησα εκεί και πολύ δυσκολότερα πράγματα βλέποντας άλλες περιπτώσεις θεωρώ πως αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά σε πράγματα που κλήθηκαν να κάνουν άλλοι πατεράδες και γι’ αυτό έχουν απόλυτο σεβασμό από μένα.

Κώστας: Δεν υπάρχει κάτι που ξεχωρίζω. Όλα όσα κάνω σαν πατέρας είναι δύσκολα γιατί δεν τα έχω κάνει ποτέ ξανά. Από την άλλη όμως, όταν σκέφτομαι το μωρό, λέω ότι δεν υπάρχει κάτι δύσκολο, αρκεί να είναι καλά η μικρή και όλα γίνονται πιο εύκολα.

3) Σε τι νομίζεις ότι διαφέρεις από τον πατέρα ενός τελειόμηνου;

Νίκος: Στο ότι γνώρισα μια άλλη πλευρά που αν δεν την βιώσεις, όσα και να σου πουν δεν μπορείς να την πιστέψεις. Οι περισσότεροι ζουν το «ξενοδοχείο», τα μπαλονάκια και τα δωράκια … οι πατεράδες που έχουν περάσει από τη ΜΕΝΝ έζησαν από την πρώτη μέρα τον  κίνδυνο να χάσουν το παιδί τους. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα.

Κώστας: Δεν έζησα αυτές τις στιγμές, τις καλές που ζουν οι περισσότεροι. Που είναι στο νοσοκομείο οι γονείς με το μωρό και έρχονται οι συγγενείς και χαίρονται όλοι. Με άγχος να δούμε το μωρό, με άγχος να το αγκαλιάσουμε, όλα με άγχος.

4) Ποια πράγματα θαυμάζεις στη γυναίκα σου (αν θαυμάζεις);

Νίκος: Διάφορα θα μπορούσα να γράψω αλλά θα περιοριστώ σε αυτά που έχουν να κάνουν με το θέμα … περισσότερο από όλα πως παρότι ο τρόπος που μεγάλωσε δεν τη βοηθάει καθόλου, προσπαθεί να μάθει, να ψάξει και να βρει τρόπους να μεγαλώσει τα παιδιά μας όσο καλύτερα μπορεί με σεβασμό σε εκείνα και με στόχο να πάρουν εφόδια για το μέλλον τους, όχι σε επίπεδο γνώσης αλλά συναισθηματικά και σε επίπεδο συμπεριφοράς μέσα στη κοινωνία. Επίσης θαυμάζω πολύ την επιμονή της  να πετύχει στο δεύτερο παιδάκι μας (που δεν πέρασε από ΜΕΝΝ) πράγματα που στο πρώτο από λανθασμένη ενημέρωση και φυσικά καμία πραγματική βοήθεια δεν είχε καταφέρει, με πρώτο το θηλασμό. Χάρηκα πάρα πολύ που τα κατάφερε και μπορώ να πω περισσότερο επειδή προσπάθησε και δευτερευόντως για το πόσο καλό έκανε στο παιδάκι. Και σαν συνέπεια την προσπάθεια της να αλλάξει αυτά τα πράγματα όπου ήταν εφικτό και σε σχέση με το πρώτο παιδί μας, δείχνοντας μου και εμένα δρόμους που δεν ήξερα ή με τους οποίους δεν είχα ασχοληθεί.

Κώστας: Το κουράγιο της. Εγώ δεν θα άντεχα να περάσω όσα πέρασε εκείνη στην εγκυμοσύνη, ούτε θα είχα τη δύναμη όπως αυτή να είμαι μέρα-νύχτα στο νοσοκομείο μέχρι να βγει η μικρή.

5) Τι θαυμάζεις στο παιδί σου;

Νίκος: Μπορεί να φανεί περίεργο αλλά … το ότι μεγαλώνει και πως κάθε μέρα με εκπλήσσει ευχάριστα με κάτι διαφορετικό που δεν το περιμένεις.

Κώστας: Όλα. Οι γονείς όλα τα θαυμάζουν στα παιδιά τους.

6) Πώς ένιωθες το διάστημα που το παιδί σου νοσηλευόταν στη ΜΕΝΝ;

Νίκος: Την πρώτη μέρα θεωρούσα πως δεν θα αντέξω αυτό που ζω, συνέβησαν πράγματα εκείνη τη μέρα που ακόμα μου τα λένε και δεν τα θυμάμαι, σαν να είχαν όλα μαυρίσει είναι … Τα κράτησα μέσα μου (κάτι που μου δημιούργησε πρόβλημα στη συνέχεια) για να στηρίξω τη γυναίκα μου που περνούσε πιο δύσκολα και στεναχωριόταν – φοβόταν πολύ.

Κώστας: Άγχος. Φόβο. Άστο, δεν θέλω να την απαντήσω αυτή την ερώτηση, ούτε να θυμάμαι την ψυχολογία εκείνων των ημερών.

7) Με ποιον τρόπο έχει επηρεάσει τη σχέση σου με τη σύντροφό σου η προωρότητα;

Νίκος: Έχω την αίσθηση πως μας έφερε πιο κοντά όχι μόνο εκείνο το διάστημα αλλά και στη συνέχεια, στην προσπάθεια μας να διαχειριστούμε τις αγωνίες που είχαμε επειδή το παιδάκι μας (και μάλιστα πρώτο, άρα χωρίς εμπειρία) ήταν πρόωρο.

Κώστας: Με τον χειρότερο γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη, έκανα πολλά λάθη και δεν στήριξα όσο έπρεπε τη γυναίκα μου.

8) Τι θα συμβούλευες τους μπαμπάδες που τώρα έχουν τα παιδιά τους στη ΜΕΝΝ;

Νίκος: Να σκέφτονται θετικά και να προσπαθούν να στηρίξουν τη γυναίκα τους. Επίσης είναι ΠΟΛΥ σημαντικό να βλέπουν κάθε μέρα το παιδάκι, να του μιλάν και να το αγγίζουν –όπου οι συνθήκες το επιτρέπουν … τα μωράκια νιώθουν από την πρώτη μέρα και δίνουν πολύ μεγαλύτερο αγώνα από αυτόν που δίνουμε εμείς με τους φόβους μας εκεί μέσα.

Κώστας: Να είναι δίπλα στην οικογένειά τους όσο πιο πολύ μπορούν και να μην έρχονται σε επαφή με άτομα που δεν καταλαβαίνουν πόσο άσχημο είναι όλο αυτό.

Κωνσταντίνα Χατζάκη

Copy-paste

Αν θέλετε να ανοίξουν και οι δικοί σας σύντροφοι μια πύλη επικοινωνίας με όσα νιώθουν, δώστε τους να συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο και στείλτε το στο mail: k.hatzaki@gmail.com με τον τίτλο «Προωρότητα και μπαμπάς».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s