Χρόνια πολλά στο εμείς

Μια φορά κι έναν καιρό που είχα πάει βόλτα στο δάσος, βρέθηκε κάποιος να μου υπενθυμίσει πως είμαι απλώς μια μπλόγκερ. Πως όπως τώρα γράφω για την εμπειρία μου σχετικά με την προωρότητα, αύριο μεθαύριο μπορεί να αρχίσω να γράφω για την ανεργία στον κλάδο της δημοσιογραφίας π.χ. και να αφήσω πίσω μου τους πρόωρα γονείς. Ποιος ξέρει; Μπορεί. Μπορεί και όχι.

12987977_10154864168354465_768067547_n

 

Σήμερα όμως, 13 Απριλίου, το μπλογκ αυτό έχει γενέθλια, συμπληρώνει τρία χρόνια ζωής και είμαι πολύ χαρούμενη.

Είμαι χαρούμενη για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως για έναν: που είμαι απλώς μια μπλόγκερ.

Είμαι χαρούμενη γιατί πριν από τρία χρόνια, αν αναζητούσες πληροφορίες για τα πρόωρα μωρά, θα έπεφτες επάνω στη φράση: ορισμένα μωρά γεννιούνται προτού συμπληρώσουν την 37η εβδομάδα κύησης και χρήζουν ειδικής φροντίδας. Τέλος. Γιατί αν έψαχνες κάποια περίπτωση παρόμοια με τη δική σου, ένα μωρό 31 εβδομάδων με εγκεφαλική αιμορραγία και ανοιχτό βοτάλειο πόρο, θα έπεφτες πάνω στη φράση: και η Κικίτσα, του Ανέστη ξέρεις, γέννησε πρόωρα και τώρα όλα καλά. Γιατί θα ένιωθες απέραντα μόνη μέσα σε ένα πέλαγος τελειόμηνων παιδιών και σε πελάγη μητρικής ευτυχίας. Γιατί κανείς δεν θα τολμούσε να πει: φοβόμουν να δεθώ με το παιδί μου, μην το χάσω. Γιατί κανείς δεν θα μίλαγε για χαμένα μωρά. Και ελάχιστα θα γίνονταν για να αλλάξουν ή έστω να βελτιωθούν τα πράγματα, τα οποία δεν θα ταξίδευαν ποτέ για να εμπνεύσουν κι άλλους.

Μου αρέσει που είμαι μπλόγκερ γιατί είδα με τα μάτια μου πως χάρη σε ένα – και δύο και τρία – μπλογκ, τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Ή έστω να μπουν σε ρότα αλλαγής. Γιατί είδα ότι η δύναμη ενός μπλογκ είναι η ενημέρωση, η πρόσβαση στην πληροφορία και αυτό αποτελεί μια εξαιρετική αρχή. Και ύστερα είδα τις ιστορίες άλλων γονέων να φτάνουν στο μπλογκ και να βγαίνουν προς τα έξω και γνώρισα γονείς σαν φίλους. Είδα κείμενά μου σε άλλα site, περισσότερες ιστορίες γονέων, περισσότερα εξειδικευμένα θέματα. Είδα μαμαδοsite άσχετα με την προωρότητα να ψάχνουν το αληθινό της πρόσωπο, έντυπα, ραδιοφωνικούς σταθμούς ακόμη και τηλεοπτικές εκπομπές να μιλούν ανοιχτά, εξηγώντας πως το πρόωρο μωρό είναι πολλά περισσότερα από ένα μικρό μωρό σε μια θερμοκοιτίδα. Είδα γονείς να συναντιούνται, να αλληλοβοηθούνται, επαγγελματίες που ζήτησαν να προσφέρουν. Είδα ακόμη και πιο «ειδικούς» στο θέμα από μένα να ξεκουνιούνται και να δραστηριοποιούνται και αυτό το χάρηκα ακόμη περισσότερο.

Και κάπως έτσι κατάλαβα πως μια ιδέα προερχόμενη από ένα μπλογκ μπορεί να δώσει τη σκυτάλη, να σφυρίξει την έναρξη, να κινητοποιήσει, να ενώσει, να καταστεί εν τέλει μεγάλη. Γι’ αυτό και δεν με πειράζει να κλαπεί. Επειδή σημασία έχει να γίνει κάτι ουσιαστικό. Και κάπως έτσι κατάλαβα ακόμη ότι η δύναμη ενός μπλογκ δεν είναι μόνο η ενημέρωση. Η δύναμη ενός μπλογκ είναι επίσης η ικανότητά του να δίνει τον λόγο στον καθένα ξεχωριστά και σε όλους μαζί. Η δύναμη ενός μπλογκ είναι η προσωπική ιστορία, όλοι εμείς. Η Ελένη, η Βίκυ, η Μαίρη, ο Νίκος, ο Τάσος. Όχι κάποια απρόσωπη οργάνωση κρυμμένη πίσω από βαρύγδουπους τίτλους, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός. Που καθώς μεγαλώνει γίνεται ομάδα και ζητάει να βγει παραέξω και να πάρει θέση. Η δύναμη ενός μπλογκ μπορεί να είναι η κοινωνική προσφορά. Μπορεί και όχι. Από εμάς εξαρτάται. Πάντα από εμάς θα εξαρτάται.

Στα τρίτα γενέθλια του 31εβδομάδες είμαι τριπλά  χαρούμενη γιατί δεν είμαι πια μόνη. Η αλήθεια είναι πως από την πρώτη στιγμή που πάτησα publish είχα ήδη νέους φίλους. Όμως τώρα πια έχω και νέους συνεργάτες. Την Τασούλα Μελισσοπούλου με την εμπειρία του IUGR. Την Κωνσταντίνα Χατζάκη με την εμπειρία της προεκλαμψίας. Τη Χριστίνα Αποστολίδη με τη δύσκολη εγκυμοσύνη. Και τη Χριστίνα Παντέλη, το προωράκι των 80s που μεγάλωσε και έγινε μαμά. Στις τρεις πρώτες οφείλω το εμπλουτισμένο περιεχόμενο και στην τελευταία το εικαστικό φρεσκάρισμα, τις αφίσες, την εικονογράφηση. Υπάρχει και μια ατελείωτη λίστα ανθρώπων στους οποίους οφείλω πολλά επειδή έσπρωξαν το όραμά μου λίγο ψηλότερα. Το οποίο πλέον είναι όραμά μας. Είμαστε στο εμείς λοιπόν.

Χρόνια μας πολλά. Χρόνια πολλά σε ένα απλό μπλογκ που κατάφερε μερικά απλά, αυτονόητα πράγματα. Ας παραμείνουμε μπλόγκερς με μεγάλα όνειρα. Ίσως τα όνειρα αυτά φτάσουν κάποτε να ξεκουνήσουν έναν δυσκίνητο μηχανισμό. Ποιος ξέρει; Μπορεί.

Κέλλυ Σώκου

Υ.Γ. Την τούρτα μας την έφτιαξε η Χριστίνα!

Advertisements

8 thoughts on “Χρόνια πολλά στο εμείς

  1. Χρόνια πολλά! Χρόνια καλά και δημιουργικά! Όσοι ήμαστε γονείς με πρόωρα γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι είναι η προωρότητα και ποιες είναι οι ανάγκες ενός πρόωρα γεννημένου παιδιού και ποιες είναι οι δικές μας ανάγκες. Πριν επτά χρόνια ζούσα και εγώ την αγωνία της προωρότητας και έψαχνα σε ξένα sites για να διαβάσω εμπειρίες γονέων που ζούσαν πλέον την προωρότητα στο σπίτι. Γιατί η προωρότητα συνεχίζεται, δεν σταματά έξω από την Μ.Ε.Ν. Ένα προσωπικό ημερολόγιο (γιατί αυτό είναι το blog) βοηθά όσους το διαβάζουν να πάρουν δύναμη να συνεχίσουν, να εμπνευστούν. Επιπλέον, όταν ένας γονιός μπει στη διαδικασία να καταγράψει ο ίδιος την προσωπική του εμπειρία θα βρεθεί μπροστά σε μια έκπληξη: θα έρθει αντιμέτωπος με τα συναισθήματα του, θα τα «δαμάσει» και θα αντιληφθεί πόσο δυνατός είναι τελικά.
    Σου στέλνω την αγάπη μου και πάλι χρόνια πολλά και καλή συνέχεια!

  2. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ 31ebdomades.gr και σε σένα Κέλλυ μου!
    Τρία και 103 χρόνια να δημιουργείς/ενημερώνεις, μπλόγκερ για πάντα!
    Χαίρομαι πάρα πολύ που σε γνώρισα πριν 2 χρόνια και σου μίλησα κλαίγοντας μετά την ομιλία σου! Εκείνη τη στιγμή είπαμε πολλά μόνο με το βλέμμα!
    Σε ευχαριστώ πολύ για την συνεργασία… χχχ

  3. Χρονια πολλα! Να συνεχισετε ετσι γιατι ο κοσμος χρειαζεται ενημερωση και οχι να κλεινει τα αυτια σε πραγματα που ειναι στην καθημερινοτητα μας! Μπραβο και ξανα Χρονια σας πολλα !!
    Μαρινα

  4. Κέλυ έγραφα για το 31evdomades και το karkinaki. gr τις προάλλες στο facebook. Έγραφα ότι αυτό που κάνετε και οι δυο σας είναι απίστευτα δύσκολο γιατί πάτε να μιλήσετε ρεαλιστικά και να βοηθήσετε πραγματικά ανθρώπους μέσα στο Ελληνικό internet, όπου όλα τείνουν να γίνονται υπερβολικά μελό και να δραματοποιούνται. Είναι απίστευτα δύσκολο όλο αυτό, γιατί ταυτόχρονα με την ενημέρωση τη ρεαλιστική και αυτή που θα δώσει πραγματική βοήθεια, έχετε να αντιμετωπίσετε και ένα τσούρμο ανθρώπων που για όλα φτύνουν τον κόρφο τους, αλλοιώνουν μονίμως τα νοήματα που περνάνε κάποιοι άνθρωποι που μιλούν πέρα από φοβίες και προκαταλήψεις. Πραγματικά σας θαυμάζω πάρα πολύ για τον τρόπο που αντιμετωπίζετε όλους αυτούς τους ανθρώπους.. Προσπερνώντας τους έχω καταλάβει, αλλά νιώθω πως δεν είναι εύκολο να προσπερνάς όταν ακούς ανεδαφικά σχόλια και όταν κάποιος αλλοιώνει τα νοήματα των όσων λες γιατί ζει ως επάνω με τις προκαταλήψεις και που για όλα θεωρεί ότι τη λύση θα τη δώσει ένα τάμα, ένας παπάς και ουσιαστικά μπλοκάρει κάθε είδους άλλη ενημέρωση. Δεν είμαι κατά και ούτε δεν πιστεύω στα θαύματα, αλλά εύχομαι κάποια στιγμή απλώς να μάθουμε να σιωπούμε και να δίνουμε λίγο χώρο σε ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν μέσα από τις εμπειρίες τους τις οποίες αντιμετώπισαν με ψυχραιμία που όλοι πρέπει να επιδεικνύουμε σε όλες τις προκλήσεις που μας φέρνει η ζωή.. Αυτή την ικανότητα σας θαυμάζω και στα δύο αυτά blogs που είναι από τα πιο χρήσιμα blogs του Ελληνικού internet. Μακάρι να συνεχίσετε και να τα διανθίσετε κι άλλο.

    • Ευχαριστώ Ελίνα. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Ισως επειδή απέναντι στις ακραίες καταστάσεις, όπως είναι η προωρότητα και ο καρκίνος, οι άνθρωποι ανασύρουν την όποια πίστη τους και αυτό μου φαίνεται απολύτως λογικό, δικαιολογημένο και χρήσιμο. Απλώς η πίστη είναι κατ εμέ ένα απολύτως προσωπικό θέμα για το οποίο δεν θα μιλούσα δημόσια, ούτε θα έκανα λάβαρο. Μάλλον αυτό εννοείς όταν μιλάς για ψυχραιμία. Διότι ψύχραιμη ούτε ήμουν, ούτε είμαι απέναντι στην προωρότητα. Ούτε και περιμένω από καμιά μητέρα να είναι, ούτε και πρέπει. Καταλαβαίνω τι θες να πεις, ωστόσο πιο δύσκολο βρίσκω να έχω απέναντί μου την ευθυνοφοβία, τη συντεχνιακή νοοτροπία και την ακαμψία μηχανισμών και ανθρώπων που θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Γι’ αυτό και ευγνωμονώ όσους το κάνουν. Καλή συνέχεια.

      • Την ακαμψία του συστήματος την παίρνουμε δεδομένη σε ένα βαθμό, γιατί αργεί τόσο να αλλάξει που θα φτάσουμε να δούμε τα παιδιά μας στην εφηβεία μέχρι να γίνει η όποια αλλαγή 🙂 Η ευθυνοφοβία και οι συντεχνιακές νοοτροπίες όπου τις συναντάς έχω διαπιστώσει πως έχουν να κάνουν με βαθιά ριζωμένα μέσα μας στερεότυπα. Όταν ο κόσμος διαβάζει τα blogs σας και μαθαίνει (εύχομαι) να καταρρίπτει μέσα του αυτά τα στερεότυπα, σιγά-σιγά όλη η κοινωνία αρχίζει να αντιδρά σε τέτοιες λανθασμένες νοοτροπίες. Αλλά πρέπει να σου πω πως στο συγκεκριμένο θέμα είμαι λίγο παραπάνω αισιόδοξη από αυτό που θα έπρεπε. Οι αλλαγές γύρω μας στην πραγματικότητα αργούν πολύ να συμβούν. Όμως εσείς βοηθάτε με τα blogs σας. Τέλος, ψυχραιμία έχει όποιος γονιός παίρνει την κατάσταση στα χέρια του στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό. Αν φτάσεις, δε, να μεταφέρεις γνώση και σε άλλους ανθρώπους, τότε σίγουρα έχεις πολύ περισσότερη ψυχραιμία από αυτή που νομίζεις. Συνέχισε! Σε χαιρετώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s