Στην καρδιά βάλε πατίνια

Έχω ένα πρόβλημα. Είναι μάλλον κατασκευαστικό λάθος. Η μνήμη μου συγκρατεί φωτογραφικά φράσεις το πολύ τριών λέξεων. Οτιδήποτε μεγαλύτερο, ένα μικρό ανθρωπάκι που χοροπηδάει μέσα στο κεφάλι μου το ρίχνει σε ένα μαύρο σιδερένιο τσουκάλι και το ανακατεύει μέχρι να γίνει χυλός. Είναι, λοιπόν, θαύμα ότι θυμάμαι αυτολεξεί την περίφημη κοελική φράση για το σύμπαν και τις συνωμοσίες του.

quad_rio_pink-800x800

Ίσως γι’ αυτήν την ανωμαλία της μνήμης μου να ευθύνεται το ότι δεν πιστεύω τη φράση. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν πολυπιστεύω στις συμπτώσεις γενικά. Έλα όμως που διαβάζοντας αυτό το κείμενο, το ραδιόφωνο, συντονισμένο σε αθλητικό σταθμό, ξεκίνησε να παίζει τον λατρεμένο των εφηβικών μου χρόνων Βασίλη. Ο Βασίλης τραγουδούσε Ξυδούς:

«όλα τα πράγματα που παίρνεις σοβαρά

ξεκινάνε με αστεία

Ένοχος χωρίς αιτία

μη σταματάς

ένοχος χωρίς αιτία».

Μία από τις απολύτως αληθείς και εμπεδωμένες επιστημονικές προσωπικές θεωρίες μου λέει πως την τέχνη γενικά την αντιλαμβάνεσαι με βάση τις εμπειρίες που κουβαλάς. Άλλο σήμαινε αυτό το τραγούδι στα 20 μου και άλλο τώρα. Λοιπόν, ναι. Μπορείς να είσαι ένοχος χωρίς αιτία ή να νοιώθεις τέτοιος ή και τα δύο. Μπορείς και να επιμένεις να είσαι, ακόμη κι όταν όλη σου η λογική ύπαρξη κραυγάζει πως είναι ανόητο να το κάνεις.

Ισχυρίζομαι –ναι, ακόμη μία προσωπική θεωρία- πως αυτήν την αδικαιολόγητη από πλευράς λογικής ενοχή δεν μπορείς να την ξεπεράσεις. Είναι βαθιά θαμμένη μέσα σου και κυρίως δεν αντικρούεται, αφού είναι δεδομένο πως δεν βασίζεται στη λογική. Παίζοντας μαζί της κατέληξα εμπειρικά πως ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης είναι να την μετατρέψεις σε παραγωγικό αυτοθαυμασμό.

Η γενέθλια ημέρα όλων μας είναι μία ξεχωριστή ημέρα. Γινόμαστε για περίπου 15 ώρες το κέντρο του μικρόκοσμού μας, των δικών μας ανθρώπων. Όλοι μας σκέφτονται, όλοι μας εύχονται, όλοι μας αγκαλιάζουν. Βέβαια, αυτό που συνηθέστατα ξεχνάμε είναι πως εκείνη την ημέρα μαζί με εμάς γιορτάζουν και δύο ακόμη άνθρωποι, οι γονείς μας. Η συγκεκριμένη ημερομηνία έχει σημαδεύσει τη ζωή τους ως μία από τις πιο γεμάτες αγωνία και συγκρουόμενα συναισθήματα ημέρες της. Για να ακριβολογούμε και να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, εκείνη την ημέρα ξεκίνησαν οι αγωνίες τους. Μπήκαν σε έναν ολοκαίνουργιο κόσμο γεμάτο από το πιο παράλογο άγχος που απαντάται στην ανθρώπινη φύση, αυτό που αφορά κάποιον άλλο και όχι τον εαυτό μας.

Εν τω μεταξύ μέσα στο ούτως ή άλλως ασυνάρτητο της ανθρώπινης φύσης, υπάρχουμε κι εμείς. Όπου εμείς, αυτοί που τη γενέθλια ημέρα των παιδιών μας δεν τα πήραμε αγκαλιά όχι επειδή δεν θέλαμε, αλλά επειδή δεν επιτρεπόταν. Τι να μας πεις εμάς εκείνη την ημέρα; Πώς να μας πείσεις ότι είναι ημέρα γιορτής και όχι περισυλλογής και θλίψης για ό,τι χάσαμε; Δεν μιλάς, ε; Τι να πεις; Έχει απάντηση αυτή η ερώτηση;

Ε λοιπόν, ναι, έχει. Επίτρεψέ μου να σου την πω τραγουδιστά με τρόπο που μόνο ο μακαρίτης ο Σάκης και καναδυό σαν εκείνον έχουν κατορθώσει να το κάνουν:

«Μελαγχόλησες, νιώθεις πεταμένος

Μες στην πόλη σου σα ξένος, βρε παιδί μου αμάν

Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν»

Για κάθε εννιά μάνες που έφτιαξαν περπατόπιτα, όταν το παιδί τους έκανε το πρώτο του βήμα, υπάρχει μία που πάλεψε μαζί του με πόνο, μόχθο και δάκρυα, για να το κατορθώσει. Αν δεν σου έρχεται αυτόματα, να σου πω εγώ πως πρωταθλητής γίνεται αυτός που μοχθεί για να πετύχει και όχι ο απλά ταλαντούχος.

«Φύλλο και φτερό, στο μυαλό σου χιόνι

που τη σκέψη σου παγώνει, βρε παιδί μου αμάν

Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν»

Για κάθε εννιά μάνες που προβληματίστηκαν μήπως μείνει κανένα κουσούρι στα παιδιά τους, επειδή πιπιλάνε τα δάχτυλα των ποδιών τους, υπάρχει μία που απέκτησε τις γνώσεις, για να του διδάξει να το κάνει. Αν δεν σου έρχεται αυτόματα, δεν πειράζει. Ούτε εκείνου του ήρθε. Το έμαθε κι αυτό, όπως πολλά άλλα. Το έμαθε και το έκανε καλά.

«Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις

Σκέψου την ώρα, τη στιγμή που τη ρεβάνς θα πάρεις

Σκέψου κορίτσια και γιορτές και πράμα που σαλεύει

κι ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει

                            

Κάτι άστραψε, κάτι σα φλασάκι

Σα πικ νικ μες στο δασάκι, μια γλυκιά φωτιά

Λάβε θέση για να πάρεις πάλι την πρωτιά

 

Σα να δρόσισε, έρχεται βροχούλα

και μια άνοιξη νυφούλα, βρε παιδί μου αμάν

Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυο ρουλεμάν».

Για κάθε εννιά μάνες που αγχώνονται για το τι πιτσάκια θα φτιάξουν στο πάρτι του παιδιού τους, πότε θα προλάβουν να πάνε στο κομμωτήριο, να φτιάξουν τα νύχια τους και να βαφτούν, υπάρχει μία που μπορεί να λυπάται και να χαίρεται συγχρόνως, γιατί διδάχθηκε ότι το δώρο της ζωής δεν είναι αυτονόητο. Και ξέρεις κάτι; Αυτές κάνουν τα καλύτερα πάρτι, γιατί έμαθαν πως τα πιτσάκια δεν πρέπει ποτέ να βγαίνουν από τον φούρνο, προτού ψηθούν εντελώς. Ρώτησέ τες, έχουν απομνημονεύσει τον χρόνο που χρειάζονται, για να γίνουν.

Έχω πολλές φορές αναρωτηθεί αν αυτό που ζει ένας γονιός πρόωρου παιδιού τον κάνει ξεχωριστό με κάποιον τρόπο. Κατέληξα πως όντως τον κάνει. Αλλά με τρόπο περισσότερο αρνητικό. Επειδή όμως έρχεται βροχούλα και μια άνοιξη νυφούλα, τα αρνητικά πρέπει να γίνονται θετικά. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος, πρέπει να εφευρίσκεται ένας. Λοιπόν, ο δικός μου τρόπος είναι να μη νοιώθω ενοχές για τις ενοχές μου. Να τις αγαπώ, να τις χαϊδεύω, να τις κακομαθαίνω και τελικά να τις χρησιμοποιώ, για να αισθάνομαι όχι διαφορετικός, αλλά ξεχωριστός.

Δικό σας!

Νίκος Σουλίδης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s