Daddy, cool?

Προωρότητα και μπαμπάς: Ανοίγουμε ένα μεγάλο κεφάλαιο αναζητώντας τα δικά του συναισθήματα.

daddy-and-baby

Γνωρίζουμε αρκετά για το πώς βιώνει την προωρότητα μία μητέρα. Οι δεκάδες ιστορίες που φιλοξενούνται στο site μαρτυρούν την ανάγκη τους να μοιραστούν την εμπειρία τους, τα συναισθήματά τους. Πώς όμως αντιμετωπίζουν την προωρότητα οι μπαμπάδες; Κάναμε την αρχή ρωτώντας τέσσερις από αυτούς, φιλοδοξώντας να ανοίξουμε μια πύλη επικοινωνίας μαζί τους. Θα συμμετάσχετε; (λεπτομέρειες στο τέλος του κειμένου).

1) Τι σκέφτηκες και πώς ένιωσες όταν πρωτοαντίκρισες το μωρό σας;

Βασίλης: Είδα την κόρη μου αμέσως μετά τη γέννα, για λίγα λεπτά. Ένιωσα πανευτυχής. Ακόμα δεν ξέραμε ότι θα έμπαινε στη ΜΕΝΝ. Ακόμα κι όταν μπήκε όμως, πίστευα ότι ήταν κάτι απλό και ελαφρύ, που θα μας καθυστερούσε λίγες μέρες. Μόνο όταν μιλήσαμε με τον νεογνολόγο της ΜΕΝΝ κατάλαβα ότι θα ήταν όπως ακριβώς μας το περιέγραψε, Γολγοθάς.

Τάσος: Είναι κλισέ, αλλά δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτή τη στιγμή. Είναι μοναδική. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως επιπρόσθετα με όλα τα αισθήματα χαράς που μπορεί να έχει κάποιος που γίνεται πατέρας και βλέπει για πρώτη φορά το παιδί του -μια στιγμή που δεν την ξεχνάς ποτέ στη ζωή σου- υπήρχαν και όλα τα αισθήματα άγχους και αγωνίας γνωρίζοντας πως το μωρό θα μπει για παρακολούθηση ως πρόωρο και γνωρίζοντας πως επίσης η μαμά θα πρέπει να τεθεί και αυτή για παρακολούθηση τις επόμενες ώρες και ημέρες εξαιτίας όλων των πιθανών επιπλοκών της κατάστασης που οδήγησε στην πρόωρη γέννα.

Νίκος: Τίποτα. Δε σκέφτηκα τίποτα. Ο άνθρωπος είναι μία παράξενα λειτουργούσα μηχανή. Είναι και λίγο η προτεσταντική ηθική με την οποία αφειδώς μας έχει ποτίσει το Χόλιγουντ και επηρεάζει σαφώς τη θεώρηση των ζωών μας θέλοντας και μη και κάπου εκεί μπερδευόμαστε. Περιμένει κανείς πως τη στιγμή που μετά από οκτώμιση ώρες αναμονής στην απόλυτη σιωπή ανοίγει η πόρτα των χειρουργείων, βγαίνουν δύο γιατροί σπρώχνοντας μία θερμοκοιτίδα και φωνάζουν το επώνυμό του, οι διάδρομοι του νοσοκομείου πλημμυρίζουν από τις νότες του “Beautiful day” των U2, τα φώτα χαμηλώνουν λίγο και από την οροφή πέφτουν τουλάχιστον ροδοπέταλα. Φυσικά έχει πάντοτε όσο χρόνο χρειάζεται, προκειμένου να λάβει τα ερεθίσματα, να τα αναλύσει το μυαλό του και να συνειδητοποιήσει τι ζει. Θα ενθουσιαστεί, θα νοιώσει πατέρας, θα λάμψει, θα χοροπηδήσει, θα ανάψει το πούρο του και θα βρεθεί με ένα ποτήρι bushmills στο χέρι. Αυτονόητο είναι πως ένα άδειο ταξί θα τον περιμένει να το καλέσει ακριβώς έξω από την πόρτα του νοσοκομείου, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Λοιπόν, στην πραγματικότητα τίποτα από αυτά δεν γίνεται. Οι γιατροί σπρώχνουν τη θερμοκοιτίδα, φωνάζουν το επώνυμό σου, εσύ πετάγεσαι πάνω σαν ελατήριο, οι οικείοι έχουν ήδη περικυκλώσει το κουκούλι, αλλά εσύ σπρώχνεις και στέκεσαι ακριβώς από πάνω του και κοιτάζεις. Και τότε η εξάντληση, το άγχος, ο φόβος, το δέος, όλα σου βγαίνουν και αδειάζουν το μυαλό σου. Αρκετά δευτερόλεπτα μετά το κενό παίρνεις με αργούς ρυθμούς μπροστά. Η θολή εικόνα που κοίταζες χωρίς να βλέπεις σχηματοποιείται ως προς το περίγραμμά της και συνειδητοποιείς τι περίπου συμβαίνει. Προσωπικά οι πρώτες σκέψεις που μου ήρθαν συγχρόνως στο μυαλό τότε ήταν πώς είναι ο μικρός και πώς είναι η σύζυγός μου. Την πρώτη την απαντούσαν ήδη οι γιατροί, τη δεύτερη την εξέφρασα αμέσως μόλις έβαλαν την πρώτη τους τελεία.

Χρήστος: Αμήχανα… Ήταν πολύ μικρή και εύθραυστη …

2) Ποιο είναι το δυσκολότερο πράγμα που ως πατέρας έχεις κληθεί να κάνεις;

Βασίλης: Να ξεπεράσω τον δικό μου φόβο για να στηρίξω τη σύζυγό μου και την κόρη μου. Δεν το κατάφερα ακόμα.

Τάσος: Το δυσκολότερο με διαφορά ήταν η στιγμή που αφήσαμε τον μικρό στα χέρια του γιατρού για μία μικρή επέμβαση που χρειαζόταν. Ακόμα και για ζήτημα ρουτίνας είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχεις να κάνεις ως πατέρας.

Νίκος: Ταυτίζεται με το δυσκολότερο που αναγκάστηκα να κάνω και ως σύζυγος. Να αφήσω πίσω μου τους δύο σημαντικότερους ανθρώπους της ζωής μου ασθενείς και να προσπαθώ –ανεπιτυχώς- να καλύψω το κενό και την απουσία μου με τα τηλέφωνα.

Χρήστος: Να πάω τη μικρή στο νοσοκομείο για ένα αναπνευστικό πρόβλημα.

3) Σε τι νομίζεις ότι διαφέρεις από τον πατέρα ενός τελειόμηνου;

Βασίλης: Νομίζω όλοι οι γονείς, μπαμπάδες ή μαμάδες, μοιάζουν. Όλοι στο ίδιο μέρος πηγαίνουμε, απλά οι γονείς ενός πρόωρου είναι σαν να πηγαίνουν από τον χωματόδρομο.

Τάσος: Δεν μπορώ να πω πως διαφέρω σε κάτι ουσιαστικό. Ο κάθε πατέρας έχει την ίδια αγωνία, ενδιαφέρον και αγάπη για το παιδί του. Ίσως ο πατέρας ενός πρόωρου να μπαίνει πιο γρήγορα στα δύσκολα και τις ευθύνες που έχει ο ρόλος.

Νίκος: Σε τίποτα, εκτός από μία πολύ μικρή λεπτομέρεια. Το ότι είχα την ατυχία να γνωρίσω πόσο κοντά είναι η ζωή με τον θάνατο, το απόλυτο της ευτυχίας με το απόλυτο της δυστυχίας. Όχι με την αναμενόμενη φυσική ροή, που λέει πως αυτά τα σοβαρά μαθήματα ζωής σου τα διδάσκουν οι πρόγονοί σου, αλλά με την ακριβώς αντίστροφη.

Χρήστος: Για τον πρώτο καιρό (1ο χρόνο) αισθανόμουν ότι η μικρή μου χρειάζεται περισσότερη προστασία από άλλα παιδιά.

4) Ποια πράγματα θαυμάζεις στη γυναίκα σου (αν θαυμάζεις);

Βασίλης: Την ομορφιά της και το ένστικτό της.

Τάσος: Θαυμάζω την επιμονή, την αυταπάρνηση, τη δύναμη για να κάνει όλες τις θυσίες που έχει κάνει και για τα δύο πρόωρα παιδιά της για να μεγαλώσουν με ασφάλεια στις καλύτερες δυνατές συνθήκες από την πρώτη στιγμή με σημαντικό προσωπικό της κόστος.

Νίκος: Επισκέπτεται κάποιος για πρώτη φορά στη ζωή του τον Παρθενώνα και πριν καν κατέβει τον λόφο τον πλησιάζει κάποιος άλλος και τον ρωτάει τι του άρεσε. Τι θαυμάζω στη σύζυγό μου λοιπόν. Τον ηρωισμό της, τη μεθοδικότητά της, την επιμονή της, την υπομονή της, την αφοσίωσή της, τη στοργή της, το πείσμα της. Μα πάνω και πριν απ’ όλα θαυμάζω το ότι πέρασε μέσα από απάνθρωπες συνθήκες και αντί να σκληραίνει η ψυχή της σαν πέτρα, μαλάκωσε σαν χάδι μητρικό.

Χρήστος: Την ευφυΐα, την καρτερικότητα, την επιμονή, την αποφασιστικότητά της και το ότι είναι πολύ καλή με τα παιδιά.

5) Τι θαυμάζεις στο παιδί σου;

Βασίλης: Την αμεσότητα με την οποία καταλαβαίνει τον κόσμο και με την οποία εκφράζεται, χωρίς περιστροφές, «πρέπει», απωθημένα και όλα τα άλλα «φίλτρα» που βάζουν οι μεγάλοι στη συμπεριφορά τους.

Τάσος: Θαυμάζω τα πάντα. Ως πατέρας κάθε μέρα παρατηρώ τα παιδιά μου και ανακαλύπτω κάτι καινούριο και διαφορετικό. Αν πρέπει να προσδιορίσω κάτι αυτό είναι η θετική διάθεση του Γιάννη και το χιούμορ του.

Νίκος: Τι θαυμάζω σε έναν άνθρωπο που έμεινε 35 ημέρες στην εντατική, έκανε μετάγγιση αίματος, ξεπέρασε τη σηψαιμία, δεν έμαθε τι σημαίνει η ασφάλεια του σπιτιού του παρά μόνο 1,5 μήνα μετά τη γέννησή του, δεν του δόθηκε τίποτα αυτονόητα από τη φύση και χρειάστηκε να πονέσει, ακόμη και για να μάθει πώς πιάνουν το πόδι, για να το φέρουν στο στόμα; Ότι εκνευρίζεται, όταν χάνει.

Χρήστος: Την ευφυΐα και την ευγλωττία της.

6) Πώς ένιωθες το διάστημα που το παιδί σου νοσηλευόταν στη ΜΕΝΝ;

Βασίλης: Τρομοκρατημένος και τυχερός. Στη ΜΕΝΝ κατάλαβα ότι δεν υπάρχει «πάτος» στο πόσο άσχημα μπορούν να γίνουν τα πράγματα. Πάντα υπάρχουν χειρότερα.

Τάσος: Αγωνία, αυτή είναι η μόνη κατάλληλη λέξη. Είναι σαν να παγώνει ο χρόνος καθώς η σκέψη σου βρίσκεται εστιασμένη αποκλειστικά εκεί και στο μικρό που είναι μέσα στη θερμοκοιτίδα του.

Νίκος: Δεν ένιωσα στιγμή ότι το παιδί μου μένει στη ΜΕΝΝ. Όχι, αλήθεια. Ήταν αυτό που κάθε λεπτό πάλευα να μη νιώσω. Το παιδί μου βρέθηκε πρόσκαιρα στη ΜΕΝΝ. Δεν το λέω τώρα, 5 χρόνια μετά. Το έλεγα και τότε. Κάθε ημέρα, κάθε ώρα. Μου θύμιζα ακατάπαυστα ότι η κατάσταση που ζω δεν είναι φυσιολογική, δεν είναι όπως πρέπει να είναι. Έτσι λοιπόν το μόνο που ένιωσα, όταν το παιδί μου κοιμόταν μακριά από το σπίτι του ήταν πως θα γυρίσει σύντομα και θα είμαστε όλοι μαζί.

Χρήστος: Είχα αγωνία να μην κολλήσει κάτι …

7) Με ποιον τρόπο έχει επηρεάσει τη σχέση σου με τη σύντροφό σου η προωρότητα;

Βασίλης: Ο φόβος έφερε θυμό και ο θυμός τσακωμούς, στην πιο κρίσιμη περίοδο. Χρειάστηκα βοήθεια από ειδικούς για να αντεπεξέλθω. Ευτυχώς με τη βοήθεια και της συντρόφου μου όλα πήγαν καλύτερα.

Τάσος: Την έχει ενισχύσει πιστεύω. Βλέποντας το τι έχει περάσει για να φέρει στον κόσμο δύο παιδιά με σημαντικό ρίσκο ακόμα και για την ίδια της τη ζωή, αλλά και το τι προσπάθεια και θυσίες έκανε μετά το στάδιο της θερμοκοιτίδας έως και σήμερα, γεννήθηκε ένας νέος θαυμασμός που δίνει και μια άλλη διάσταση στη σχέση και δύναμη για να αντεπεξέλθεις στις δυσκολίες και στις τριβές που αναπόφευκτα φέρνει η παρουσία των παιδιών στο σπίτι και η κούραση.

Νίκος: Διάβαζα πρόσφατα την ιστορία ενός αμερικανού λοχία από τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Όταν επέστρεψε στο σπίτι του, έχοντας χάσει τον κολλητό του φίλο και συμπολεμιστή στην τελευταία ημέρα του πολέμου από φίλια πυρά άντεξε μόνο μερικούς μήνες συμβίωσης με τη σύζυγο και τους υπόλοιπους συγγενείς του. Χώρισε και απομακρύνθηκε από το οικείο περιβάλλον του. Ζει μόνος, σε άλλη πολιτεία, αποκομμένος από τους ανθρώπους του, αποτραβηγμένος από την κοινωνία του τόπου της νέας διαμονής του και βρίσκεται υπό διαρκή ψυχιατρική παρακολούθηση. ​Ο μόνος άνθρωπος που αποζητά και επιδιώκει να συναντά τακτικά είναι ένας άλλος συμπολεμιστής του, δεκανέας στον λόχο του.
​Όταν δύο άνθρωποι έχουν έρθει από κοινού τόσο κοντά στο θάνατο –και τι είναι ο θάνατος του παιδιού σου, αν όχι ο δικός σου θάνατος;- έχουν δύο επιλογές: είτε θα αμυνθούν και θα κλειστούν ο καθένας στον εαυτό του απομακρυνόμενοι σταδιακά και σιωπηρά –ανεπαίσθητα;- μέχρι να γίνουν δύο ξένοι όχι, επειδή το διάλεξαν, αλλά επειδή έτσι πίστεψαν ότι θα προστατευθούν καλύτερα, είτε θα έρθουν τόσο κοντά που θα γίνουν κυριολεκτικά ένα. Θα ιεραρχήσουν τις ανάγκες, τα προβλήματα, τις πηγές της έντασής τους. Έτσι λειτούργησε η προωρότητα στη σχέση μας με τη σύζυγό μου. Σαν τη φωτιά της καμίνου που παίρνει δύο κομμάτια μέταλλο και τα κάνει ένα.

Χρήστος: Νομίζω (ελπίζω) με κανέναν…

8) Τι θα συμβούλευες τους μπαμπάδες που τώρα έχουν τα παιδιά τους στη ΜΕΝΝ;

Βασίλης: Αν και δεν είμαι βέβαιος για τη χρησιμότητα των συμβουλών, θα τους έλεγα να μην διστάσουν να ζητήσουν υποστήριξη από ειδικούς αν χρειαστεί. Χωρίς ταμπού και δεύτερες σκέψεις. Να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να αντέξουν το βάρος των περιστάσεων και να μπορέσουν να στηρίξουν την οικογένειά τους. Να ελπίζουν για το καλύτερο και να είναι έτοιμοι για το χειρότερο.

Τάσος: Κουράγιο, υπομονή, ψυχραιμία και προσπάθεια να ξεπεράσουν το αρχικό σοκ και την παγωμάρα το συντομότερο δυνατόν. Να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη ότι θα βρουν τις δυνάμεις να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις. Σε ένα πιο πρακτικό επίπεδο να βρίσκονται σε συνεχή και ανοικτή επικοινωνία με το ιατρικό προσωπικό, να προετοιμαστούν όσο καλύτερα γίνεται για τον ερχομό του μωρού στο σπίτι – κάτι που θα βοηθήσει και τους ίδιους μια και καλό είναι να είναι κανείς απασχολημένος όσο είναι το παιδί του στη μονάδα για να μην αισθάνεται ανήμπορος – και κάτι τελευταίο ως επαγγελματίας στον χώρο της υγείας: μακριά από το internet. Δεν βοηθά το να γνωρίζει κανείς όλους ακριβώς τους κινδύνους και τις επιπλοκές που μπορεί να εμφανιστούν κατά τη γέννα αλλά και μετά για την πορεία της υγείας της μητέρας και του νεογνού. To άγχος αποδεδειγμένα κάνει κακό στην υγεία. Think positive.

Νίκος: Άκου, φίλε. Τους αφήνεις όλους και πηγαίνεις στο μπάνιο του σπιτιού σου. Βουλώνεις καλά το νιπτήρα και ανοίγεις τη βρύση ίσα να στάζει μία σταγόνα ανά τακτά διαστήματα. Βολέψου κάπου, γιατί θα σε συμβούλευα να μείνεις μισή ωρίτσα τουλάχιστον κοιτάζοντας μόνο τις σταγόνες να διαδέχονται η μία την άλλη. Μετά το πέρας της μισής ώρας κοίταξε να δεις πόσο νερό έχει μαζευτεί. Αν σου φαίνεται απογοητευτικό και πιστεύεις ότι έτσι δε θα γεμίσει ποτέ ο νιπτήρας, άφησέ τα όλα όπως είναι και φύγε από το σπίτι. Κοιμήσου στο ξενοδοχείο, πήγαινε στη δουλειά σου και γύρισε μετά από ένα γεμάτο εικοσιτετράωρο. Έκπληξη; Βρήκες το σπίτι σου πλημμυρισμένο; Ξέρω πως μέσα σου προσδοκούσες να είσαι ο ήρωας για όλους. Αυτός που όλα τα μπορεί και όλα τα λύνει. Θα γίνεις, στο υπόσχομαι, αλλά πρώτα θα πρέπει να μάθεις τη βασικότερη αρετή των ηρώων, την υπομονή. Τίποτα δεν είναι στα χέρια σου. Όλα εξαρτώνται από άλλους. Εσύ θα προσαρμοστείς στους ρυθμούς εκείνων, όχι το ανάποδο. Η δουλειά γίνεται, αλλά στον χρόνο που πρέπει να γίνει. Όχι πιο νωρίς, ούτε πιο αργά. Ακριβώς σε όσο χρειάζεται. Και πού ‘σαι τώρα που έγινες σοφός και κατάλαβες οι σταγόνες τι σημαίνουν, πάρε και τη σύζυγο στο μπάνιο να της το δείξεις και να της το εξηγήσεις. Ενδέχεται σοβαρά να την βοηθήσει.

Χρήστος: Ψυχραιμία και υπομονή …

Κωνσταντίνα Χατζάκη

Copy-paste

Αν θέλετε να ανοίξουν και οι δικοί σας σύντροφοι μια πύλη επικοινωνίας με όσα νιώθουν, δώστε τους να συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο και στείλτε το στο mail: k.hatzaki@gmail.com με τον τίτλο «Προωρότητα και μπαμπάς».

1) Τι σκέφτηκες και πώς ένιωσες όταν πρωτοαντίκρισες το μωρό σας;

2) Ποιο είναι το δυσκολότερο πράγμα που ως πατέρας έχεις κληθεί να κάνεις;

3) Σε τι νομίζεις ότι διαφέρεις από τον πατέρα ενός τελειόμηνου;

4) Ποια πράγματα θαυμάζεις στη γυναίκα σου (αν θαυμάζεις);

5) Τι θαυμάζεις στο παιδί σου;

6) Πώς ένιωθες το διάστημα που το παιδί σου νοσηλευόταν στη ΜΕΝΝ;

7) Με ποιον τρόπο έχει επηρεάσει τη σχέση σου με τη σύντροφό σου η προωρότητα;

8) Τι θα συμβούλευες τους μπαμπάδες που τώρα έχουν τα παιδιά τους στη ΜΕΝΝ;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s