Τραγουδάμε αγκαλιά;

Ζηλέψαμε μια ΜΕΝΝ στο Περπινιάν της Γαλλίας και ορίστε γιατί….

Ήξερα για τη θεραπευτική αξία της αγκαλιάς. Ήξερα για την ευεργετική επίδραση της μουσικής στον άνθρωπο. Αυτό που δεν ήξερα όμως ήταν ότι αυτές οι δύο «δυνάμεις» μπορούν να ενωθούν με το τραγούδι και το αποτέλεσμα να είναι πραγματικά απίστευτο για γονείς και πρόωρα.

Στους διαδρόμους του νεογνολογικού τμήματος του νοσοκομείου της πόλης Περπινιάν στη Γαλλία, κάθε Πέμπτη απόγευμα ακούγεται μια απαλή μουσική: οι δύο μουσικοθεραπεύτριες που εργάζονται στη μονάδα παίζουν μουσική και τραγουδούν για τα νεογνά που νοσηλεύονται εκεί. Οι γονείς, όλες τις υπόλοιπες μέρες, ενθαρρύνονται να παίρνουν αγκαλιά και να τραγουδούν στα παιδιά τους. Όπως οι ίδιες δηλώνουν: «το να τραγουδάς κρατώντας το παιδί σου αγκαλιά ώστε εκείνο όχι μόνο να ακούει το τραγούδι αλλά να νιώθει και τις δονήσεις του σώματος, είναι κάτι μαγικό, κάτι υπέροχο». Η μουσική και το τραγούδι, σύμφωνα με τις δύο μουσικοθεραπεύτριες, είναι ένας τρόπος να παρηγορήσεις κάποιον, να τον καθησυχάσεις, να μιλήσεις μαζί του, κάτι που τα πρόωρα έχουν τόσο πολύ ανάγκη.

Το νοσοκομείο του Περπινιάν είναι από τα πρώτα που προσφέρει μια τέτοιου είδους θεραπεία για τα μωρά της μονάδας, πρόωρα και μη. Για τον Διευθυντή της μονάδας κάτι τέτοιο ήταν αυτονόητο: «Για τα μωρά που νοσηλεύονται στη μονάδα, για τα μωρά που υποβάλλονται σε δύσκολες επεμβάσεις, η μουσική και το τραγούδι είναι κάτι σαν παρηγοριά. Η μουσική από μόνη της μπορεί να κάνει την παραμονή τους εκεί πιο όμορφη, προσφέροντάς τους χαλαρωτικές στιγμές». Η μουσική, υποστηρίζει το προσωπικό της μονάδας, ηρεμεί τα μωρά και τα βοηθάει να αναρρώσουν πιο γρήγορα.

images

Δεν ξέρω τι με εντυπωσίασε περισσότερο σε αυτό το μικρό άρθρο: Το ότι μία πόλη των 120.000 κατοίκων έχει ΜΕΝΝ; Το ότι εφαρμόζεται η θεραπευτική μουσική; Το ότι «απαιτούν» από τους γονείς να τραγουδούν στα μωρά τους; Το ότι υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό για τον σκοπό αυτό;

Ίσως όμως και να ήταν καθαρή ζήλια αυτό που ένιωσα, ζήλια επειδή εμείς χρειάστηκε να μετακομίσουμε και να μείνω 36 μέρες ολομόναχη για να είναι το παιδί μας υγιές. Ίσως γιατί στη δική μας μονάδα υπήρχαν ελλείψεις βασικών ειδικοτήτων εκείνη την περίοδο και η ύπαρξη ενός μουσικοθεραπευτή ήταν κάτι σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ίσως γιατί εκτός από τις φωνές των γιατρών και τον ήχο των μηχανημάτων, το μόνο που άκουγε τις πρώτες μέρες της ζωής του το αγοράκι μου ήταν οι δικοί μου λυγμοί και η μουσική που κάποιες φορές έβαζε στη διαπασών μία συγκεκριμένη μαία όταν νόμιζε πως είχαν φύγει όλοι οι γονείς (δεν συμφωνούσαν οι μουσικές μας επιλογές, αλλά εκ των υστέρων την ευχαριστώ που έβαζε έστω και αυτή τη μουσική).

Ίσως να μην ήταν όμως ούτε ζήλια, αλλά ένα μικρό παράπονο αυτό που ένιωσα, γιατί μπορεί να μην υπάρχουν οι υποδομές ή η οικονομική δυνατότητα για ριζικές αλλαγές στις μονάδες της χώρας, αλλά πόσο μπορεί να κοστίζει λίγη μουσική, λίγες μεμονωμένες στιγμές από τις οποίες – ποιος ξέρει; – μπορεί να αποκτήσουν τα μωρά μας μερικές γλυκιές αναμνήσεις;

Τασούλα Μελισσοπούλου

Το άρθρο για τη ΜΕΝΝ του Περπινιάν μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Κι ένα σχετικό, παλιότερο άρθρο του 31εβδομάδες για τη δύναμη της μουσικής εδώ.

 

Advertisements

One thought on “Τραγουδάμε αγκαλιά;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s