Η ιστορία της Πόπης: γέννησα στις 25 εβδομάδες

Το Σεπτέμβρη του 2014 μαθαίνω πως είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου. Η χαρά μας μεγάλη γιατί θέλαμε ένα αδελφάκι για τον μικρό μου που τότε δεν είχε γίνει 1 έτους ακόμα. Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη (με τις γνωστές ανακατωσούρες στην αρχή), με ΠΗΤ 31-5-2015. Μάλιστα, επειδή στην πρώτη μου έφτασα να γεννήσω την τελευταία ημέρα και είχα κουραστεί υπερβολικά, έλεγα ότι δεν θα άντεχα πάλι να μπω στον μήνα μου και να μη γεννάω! Αφήστε που δεν ήθελα να βγει δίδυμος το παιδί… Αλλά καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς, δεν λένε;

Στις 2 Φεβρουαρίου είχα ραντεβού για τη β’ επιπέδου και η πρώτη κουβέντα του γιατρού στον υπέρηχο ήταν: «πονάς πουθενά; νιώθεις κανένα μπούκωμα από κάτω;». Όχι, του απάντησα απορημένη. Τελειώσαμε πολύ γρήγορα την εξέταση και το μωρό ήταν καλά, επιβεβαιώσαμε ότι ήταν κοριτσάκι και τέλος με εξέτασε κολπικά όπου και διαπίστωσε ότι είχα 1,5 εκ. διαστολή. Με έπιασε πανικός. Μη σας πω ότι με μάλωσε επειδή κουραζόμουν προφανώς. Με στέλνει στη γιατρό μου. Εκεί διαπιστώσαμε ότι το θυλάκιο δεν ήταν ερρηγμένο, οπότε μου έβαλε έναν πεσσό στον τράχηλο (ένα πλαστικό δαχτυλίδι που λειτουργεί σαν πώμα για να συγκρατήσει τη διαστολή) και έκανα εισαγωγή στο νοσοκομείο αρχικά για 15 ημέρες.
Με έβαλαν στον θάλαμο με τις λεχώνες γιατί δεν υπήρχε δωμάτιο κενό αλλού και περίμενα να περάσει ο καιρός και να πάω στο σπίτι στο άλλο μου παιδάκι. Μάλλον, έτσι πίστευα! Εδώ, να σας πω ότι το πλάνο της γιατρού μου ήταν ότι θα πηγαίναμε συντηρητικά και θα γεννούσα γύρω στις 34 εβδομάδες δεδομένου ότι όλα πήγαιναν καλά, διότι αυτό το ξένο σώμα δε θα μπορούσε να συγκρατήσει περισσότερο τον τράχηλο: καθώς το παιδί θα μεγάλωνε, θα το έσπρωχνε οπότε θα προκαλούσε διαστολή. Ο θεός όμως είχε άλλα σχέδια…
Μετά από 2 ημέρες νοσηλείας αισθάνομαι μια υγρασία. Μου είχαν σπάσει τα νερά!Μέχρι να με παραλάβουν να μπω στον υπέρηχο πήγε μεσημέρι. Εκεί όντως διαπίστωσαν ότι μου έσπασαν τα νερά, ότι το παιδί είχε πολύ λίγο αμνιακό υγρό, ότι τα πράγματα ήταν δύσκολα. Ήμουν σχεδόν 23 εβδομάδων και ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να προκληθεί τοκετός. Τα προγνωστικά ήταν εναντίον μας, η μπέμπα γύρω στα 500 γρ. οπότε γυρίζει ο συγκεκριμένος γιατρός – η δική μου γιατρός έλειπε σε συνέδριο – και μου λέει: «Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη, δεν ξέρουμε αν θα επιζήσει το μωρό και αν επιζήσει τι προβλήματα θα έχει. Δεν τα καταφέρνουν τόσο μικρά. Αν θέλετε, μπορείτε να κάνετε διακοπή κύησης, μέχρι τις 24 εβδομάδες επιτρέπεται. Σκεφτείτε το». Και φυσικά εκεί παθαίνω κρίση! Τι τόλμησε να μου πει; Αφού το παιδί μου ήταν καλά, ήταν σχεδόν 6 μηνών, ένα σχηματισμένο ολόκληρο ανθρωπάκι κι εγώ θα το έριχνα; Ήταν τρελός; Αυτό αρχικά σκέφτηκα και δος του κλάμα και κακό. Τους είχα απελπίσει όλους. Νομίζω ότι αυτές οι στιγμές ήταν οι χειρότερες της ζωής μου, δεν πιστεύω ότι θα τις ξεχάσω ποτέ! Καθώς περνάει ο καιρός τις αφήνω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αλλά δεν τις ξεχνάω.
Όταν επέστρεψε η γιατρός μου, μετά από 2 μέρες, τα συζητήσαμε, με ενημέρωσε για τους κινδύνους αλλά μαζί αποφασίσαμε ότι θα προχωρήσουμε όπως μας πάει η κατάσταση. Και γενικά ενώ δεν είχα παράπονο από τους γιατρούς (μιλάμε για το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αθήνας), μου την έδινε που κάθε πρωί στην επίσκεψη, με ενημέρωναν για τη σοβαρότητα της κατάστασής μου, ότι δε θα έχει καλή έκβαση κ.τ.λ. κ.τ.λ. Φυσικά είχα ζητήσει ψυχολόγο που ερχόταν τακτικά και τα λέγαμε. Κανένας γιατρός δεν πίστευε ότι η εγκυμοσύνη θα προχωρούσε και μάλλον με θεωρούσαν τρελή. Εγώ όμως δεν έχασα ούτε στιγμή την πίστη μου, αυτό το παιδί ήθελε να ζήσει και το είχε δείξει: είχα διαστολή, μου έσπασαν τα νερά κι όμως ήταν εκεί μέσα και πάλευε κι αυτό μου  έδινε δύναμη.
Κάπως έτσι πέρασαν 2 βδομάδες με καλά και με ζόρια με αντιβιώσεις και μεγάλη προσοχή, ώσπου στις 17/2 το πρωί με ενημερώνουν ότι ο πεσσός πρέπει να βγει γιατί τα λευκά μου είχαν εκτοξευτεί. Όντως είχε έρθει η στιγμή να βγει, παρακαλούσα μόνο να μην έχω άλλη διαστολή και να μη γεννήσω τότε. Όμως τελικά έκανα πλήρη διαστολή και μπήκα να γεννήσω. Δεν πονούσα. Ένιωθα το απόλυτο κενό. Κανείς δεν μπορούσε να μου εγγυηθεί ότι το μωρό μου θα γεννιόταν ζωντανό κι αν ζούσε τι ποιότητα ζωής θα είχε. Κάπου εδώ να σας πω ότι είχα και λοίμωξη την οποία αρχικά δεν μπορούσαν να βρουν. Και ήμουν άτυχη γιατί μου συνέβη στο 2ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης που είναι το πιο δύσκολο. Το μεσημέρι λοιπόν γέννησα φυσιολογικά αλλά δεν πρόλαβα να δω τη μικρή μας γιατί την διασωλήνωσαν και την πήγαν κατευθείαν στη μονάδα. Όταν ξύπνησα από τη νάρκωση και μου είπαν ότι αναπνέει και είναι 760 γρ. δεν το πίστευα!
Και μετά άρχισε ο Γολγοθάς μας. Δεν ήξερα εγώ από θερμοκοιτίδες. Και ποιος ξέρει θα μου πείτε. Οι γιατροί πολύ φειδωλοί στις δηλώσεις τους, τα πρώτα 24ωρα πολύ κρίσιμα για τυχόν εγκεφαλική αιμορραγία, λοίμωξη… Μου εύχονταν «να σου ζήσει» και δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ο άντρας μου, μου έλεγε να μην πούμε ότι γέννησα ώσπου να δούμε τι θα γίνει με το παιδί. Ήταν σοκαρισμένος!Φυσικά και το είπαμε, κρύβονται αυτά άλλωστε;
Πρώτη φορά την είδα την επόμενη μέρα, ήταν τόσο μικρή! Κι εμένα μου φαινόταν αρκετά μεγάλη μέσα στο γυάλινο κουτί της. Φοβόμουν, στενοχωριόμουν, δεν μπορούσα να πηγαίνω στο επισκεπτήριο, δεν ήθελα να τη βλέπω έτσι. Πέρασε αρκετός καιρός για να πηγαίνω μέσα στη μονάδα χωρίς να κλαίω στην αναμονή. Φυσικά και περάσαμε δύσκολα μέχρι να σιτιστεί. Μετά πρηζόταν με το γάλα, έκανα στέρηση γαλακτοκομικών, στις 25 ημέρες πάθαμε την πρώτη μας λοίμωξη, σταφυλόκοκκο. Και πάνω που την ξεπεράσαμε, μετά από 3 μέρες πάθαμε κι άλλη λοίμωξη, αυτή τη φορά πιο σοβαρή, εντερόκοκκο και πάλι πισωγυρίσματα. Διακοπή σίτισης, στον αναπνευστήρα για να μην κουράζεται. Όταν την ξεπέρασε κι αυτή, μας είπαν ότι ήταν πολύ σοβαρά και λίγο έλειψε να την χάναμε. Κάπου εκεί και μετά από αυτό το μεγάλο σοκ για το παιδί, βλέπουμε και μια εγκεφαλική αιμορραγία 3ου βαθμού. Και πάλι οι γιατροί ήταν επιφυλακτικοί και εύχονταν να απορροφηθεί γιατί ήταν το μόνο στο οποίο δε μπορούσαν να επέμβουν.
Μετά απ’ όλα αυτά μας ενημερώνουν ότι ίσως χρειαστεί λέιζερ στα μάτια λόγω προωρότητας. Τελικά, μετά το Πάσχα έγινε κι αυτό, πήγαν όλα καλά, η αιμορραγία είχε απορροφηθεί πλήρως και κάπως έτσι, σιγά σιγά άρχισε να παίρνει βάρος και από την εντατική μπήκαμε στην ενδιάμεση νοσηλεία. Μας φαινόταν απίστευτο! Μέχρι τότε την είχα αγγίξει ελάχιστες φορές και μάλιστα ο άντρας μου μου φώναζε μην της μεταφέρω κανένα μικρόβιο. Εκείνος πρώτη φορά την ακούμπησε όταν μπήκε σε κουνάκι. Μετά ήρθαν οι θηλασμοί σιγα σιγά και στις 20 Μαΐου την πήραμε τελικά στο σπίτι μας! Μετα από 93 ημέρες στη μονάδα ήρθε στο σπίτι μας 2.160 γρ. Η χαρά μας μεγάλη αλλά και ο φόβος μας! Ο γιος μας έπαθε πλάκα, την έβλεπε σαν κούκλα που κινείται.
Μετά από 3 μήνες στο νοσοκομείο και έχοντας μάθει κάθε του πλακάκι και γωνία, αισθάνθηκα λύτρωση που την πήραμε επιτέλους στο σπίτι. Και μαζί δικαιωμένη, όταν λίγες μέρες προτού πάρουμε εξιτήριο συνάντησα τυχαία εκείνον τον γιατρό που μου έλεγε να κάνω διακοπή κύησης, και μου είπε ότι οι γιατροί δεν είναι θεοί, και ότι χαιρόταν για την καλή πορεία του μωρού.
Έχοντας περάσει σχεδόν 10 μήνες μετά τη γέννηση της μπέμπας μας, αισθάνομαι τόσο μα τόσο υπερήφανη που τα πάει καλά, που μεγαλώνει όπως και ο γιος μου (η σύγκριση νομίζω είναι αναπόφευκτη), απορώ μάλιστα με τον εαυτό μου πώς μπόρεσα και άφησα όλα τα άσχημα πίσω. Θα μου πείτε, ίσως η καλή πορεία των πραγμάτων σε έκανε, πάντως εμένα μου άλλαξε όλη την κοσμοθεωρία μου. Έκανα φίλους που νομίζω ότι θα τους έχω για πολλά χρόνια στη ζωή μου γιατί ζήσαμε τόσο έντονα συναισθήματα, ο πόνος τους έγινε και δικός μου και διαπίστωσα πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο, το να έχεις την υγεία σου είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Και τα προωράκια μας είναι πραγματικοί μαχητές. Και αξίζουν όχι μόνο θαυμασμό αλλά να ζήσουν και μια φυσιολογική ζωή γιατί πάλεψαν πολύ γι’ αυτήν!
Δεν ξέρω αν η προωρότητα θα μας κυνηγά και για πόσο – η δική μου μπέμπα κάνει φυσικοθεραπείες, τα πηγαίνει μια χαρά – δεν ξέρω τι θα μας προκύψει στην πορεία, όμως είμαι έτοιμη να το αντιμετωπίσω και να κάνω ό,τι χρειαστεί για την ομαλή της εξέλιξη. Εύχομαι όλα τα παιδάκια να είναι γερά κι εμείς οι γονείς να είμαστε αισιόδοξοι και να μην χάνουμε την πίστη μας.
Μαμά Πόπη
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s