Η προωρότητα μας αφορά όλους

Η ιστορία ενός πρόωρου κοριτσιού που προσπαθεί να γίνει μητέρα

Είμαι η Μαρία Αναγνωστοπούλου και βρίσκομαι στη διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης με φυσικό κύκλο. Δεν είμαι ακόμα μητέρα. Είχα και έχω όμως σημαντικούς λόγους τόσο να ενημερωθώ, όσο και να ενημερώσω για την προωρότητα. Κάπως έτσι βρέθηκα σε μία από τις συναντήσεις που η Κέλλυ Σώκου διοργανώνει για τις μητέρες πρόωρων παιδιών.

Γενήθηκα το 1974 στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, στα μέσα του 7ου μήνα. Δεν υπήρχε εκεί ειδική μονάδα αντιμετώπισης πρόωρων βρεφών. Όλα τα πρόωρα τα έστελναν στον Άγιο Στυλιανό, στη Θεσσαλονίκη. Όταν ξεπερνούσαν τον κίνδυνο τα βρέφη, καλούσαν τους γονείς να πάνε να τα πάρουν. Αυτό σήμαινε ότι τα βρέφη και οι γονείς δεν  είχαν καμία επαφή μετά τον τοκετό για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό για τους γονείς και το παιδί. Η έννοια του μητρικού θηλασμού δεν υπήρχε. Το άγχος και η αγωνία των γονιών στο κόκκινο. Η αναμονή της επιστολής ή του τηλεφώνου για την εξέλιξη της πορείας του βρέφους, ήταν μαρτύριο. Περιττό να αναφέρω ότι με αυτόν τον τρόπο γινόταν η ενημέρωση και για τα βρέφη που δεν τα «κατάφερναν» και ενταφιάζονταν εκεί από το Ίδρυμα του Αγίου Στυλιανού.

Δεν με έστειλαν στο ίδρυμα, διότι ο παιδίατρος που με εξέτασε και αφού πήρε τη διαβεβαίωση από τη μητέρα μου ότι θα ακολουθήσει πιστά τις συμβουλές του και δεν θα μεταβιβάσει τη φροντίδα μου σε άλλο άτομο, συναίνεσε να μείνω με τους γονείς μου.

Και ξεκίνησε ένας δύσκολος αγώνας για την μητέρα μου, αλλά και για μένα. Δεν μπορούσα με τίποτα να θηλάσω. Η σίτιση ήταν μαρτύριο και για τις δυο. Με σύριγγα προσπαθούσε να μου δώσει γάλα. Η προσωπική μου υγιεινή δύσκολη. Βλέπετε ο σκελετός μου δεν ήταν οστέινος αλλά ακόμα χόνδρος (η εξήγηση του παιδίατρου της εποχής) και έπρεπε πολύ πολύ ευλαβικά να με πιάνει για να με αλλάξει για να μου κάνει μπάνιο. Δεν έπρεπε να κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς μου. Αμέτρητες νύχτες η μαμά μου ξενύχτησε από πάνω μου για να με προσέχει όταν κοιμόμουν.

Ενημέρωση και βοήθεια δεν υπήρχε. Το μητρικό ένστικτο ήταν αυτό που βοήθησε τη μαμά μου και κατ’ επέκταση εμένα. Υπήρχε βέβαια η βοήθεια των μανάδων της γειτονιάς που ήταν πάντα πρόθυμες να δώσουν συμβουλές και να μοιραστούν την εμπειρία τους.

Παρακολουθώντας τις μαμάδες στη συγκέντρωση, συγκινήθηκα. Αμέσως σκέφτηκα τη δική μου μαμά. Σκέφτηκα την αγωνία της και τον πόνο που πέρασε ως μαμά πρόωρου. Όλα αυτά που άκουσα από τις κυρίες ήταν συγκλονιστικά. Έκανα προβολή πάνω τους τη δική μου μαμά. Ήταν σαν να άκουγα και να έβλεπα τη μαμά μου να μιλάει για μένα, το πρόωρό της βρέφος και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, το άγχος της, την αγωνία της, τις ανασφάλειές της. Όλα αυτά φαντάζομαι δεν πρέπει να αλλάζουν και πολύ με την πάροδο των ετών. Ήταν μια μοναδική εμπειρία για μένα.

Η προωρότητα όμως «άφησε» πίσω της και τα «σημάδια» της. Η μητέρα μου ήταν υπερβολικά προστατευτική από τότε μέχρι και σήμερα. Με το παραμικρό ανησυχούσε και έτρεμε για την υγεία μου. Υπήρχαν στιγμές που με «έπνιγε». Υπήρχαν στιγμές που με «κούραζε». Χρειάστηκε πολλή δουλειά και από τις δυο μας για να «χαλαρώσει» λίγο αυτό. Μεταξύ μας, συχνά πυκνά η μαμά μου…«ξεφεύγει» ακόμα…

Ό άλλος λόγος, πολύ σημαντικός για μένα είναι να ενημερωθώ για την προωρότητα. Στην εξωσωματική γονιμοποίηση είναι πολύ συνηθισμένη η προωρότητα, ειδικά στις δίδυμες ή πολύδυμες κυήσεις. Ο γιατρός στην πορεία σε ενημερώνει για τις πιθανότητες του πρόωρου τοκετού, ειδικά εάν υπάρχει ιστορικό που τον επιβαρύνει.

Θεωρώ υποχρέωσή μου απέναντι στον εαυτό μου αλλά κυρίως στο παιδί μου ή στα παιδιά μου να γνωρίζω για την προωρότητα. Να ξέρω τι να κάνω. Τι να ρωτήσω. Να μάθω να φιλτράρω τις απαντήσεις των ειδικών. Να μάθω να είμαι δυνατή, γιατί «τότε» θα πρέπει να είμαι δυνατή και ψύχραιμη για να βοηθήσω το παιδί μου ή τα παιδιά μου. Κάτι σαν πρόληψη. Πολλές ίσως να διαφωνείτε. Σεβαστό. Και εγώ η ίδια κάποια στιγμή αναρωτήθηκα. Ακούγοντας όμως τις μητέρες πρόωρων βρεφών κατάλαβα τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Θέλω να είμαι έτοιμη! «Αχρείαστο να είναι» έλεγαν οι παλιοί! Ναι, αν όμως το βρεις μπροστά σου, εκείνη την ώρα, μέσα στην αγωνία σου, στον φόβο σου, στον τρόμο τολμώ να πω, θα πρέπει να ξέρεις τι να κάνεις και σε ποιους να απευθυνθείς. Για τη ζωή του παιδιού σου και για σένα την ίδια. Να ξέρεις τα δικαιώματά σου σαν γονιός μέσα και έξω από τη ΜΕΝΝ. Να μπορείς να ελέγξεις ως ένα βαθμό τη φροντίδα του παιδιού σου. Να ξέρεις πώς να απευθυνθείς στο προσωπικό που το φροντίζει, να ξέρεις τι να τους ζητήσεις.

Πόσο μάλλον όταν ο μόνος τρόπος να γίνεις μάνα είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση που στατιστικά έχει ένα πολύ σημαντικό ποσοστό δίδυμων και πολύδυμων κυήσεων, οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούν σε πρόωρους τοκετούς.

Η προωρότητα μας αφορά όλους. Είτε έμμεσα είτε άμεσα.

Μαρία Αναγνωστοπούλου http://www.IVFforums.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s