Ας περπατήσουμε μαζί

Κάθε φορά που ακούω ένα καλό νέο σε κάποιο follow up είναι η στιγμή που δικαιωματικά μας ανήκει. Ανήκει στην ομάδα της οικογένειάς μας, είναι η ώρα να πανηγυρίσουμε και να χαρούμε ανεμπόδιστα. Όμως αυτό δεν συμβαίνει. Πρώτον επειδή με την προωρότητα έμαθα να μην χαλαρώνω ποτέ, να αισθάνομαι πως ναι-μεν-αλλά. Δεύτερον και βασικότερο επειδή πλέον ξέρω ότι δεν ακούνε όλοι καλά νέα και αυτό με θλίβει.

Κάθε φορά που ένα (πολύ ή βαριά άρρωστο) πρόωρο μωρό καταφέρνει να επιβιώσει νιώθω ένα κύμα χαράς να με σαρώνει, μία ακόμη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, έναν ακόμη λόγο να χαμογελάει ο κόσμος όλος. Νιώθω όμως και έναν κόμπο κάτω από την καρδιά για την ποιότητα της ζωής του. Ποια θα είναι άραγε;

Η ιατρική επιστήμη κάνει θαύματα. Ζούνε πλέον μωρά που κάποτε δεν θα άντεχαν ούτε λίγες ώρες. Ζούνε όμως και αρκετά περισσότερα παιδιά με δια βίου προβλήματα. Αυτό είναι το τίμημα. Αυτό χρειάζεται να γίνει μέχρι να τελειοποιηθούν οι δυνατότητες της ιατρικής και όσα παιδιά επιβιώνουν να μην αντιμετωπίζουν κανένα σημαντικό πρόβλημα.

Αν λυπάμαι αυτούς τους μικρούς αγωνιστές που άθελά τους γίνονται ο δρόμος για να περπατήσουν οι επόμενες γενιές καλύτερα; Όχι. Τους θαυμάζω απεριόριστα. Και αυτούς και τους γονείς τους. Διότι η δική τους καθημερινότητα είναι μια ομαδική μάχη κατάκτησης των για τους περισσότερους αυτονόητων. Κάθε φορά που βλέπω στα ιατρεία, στο κολυμβητήριο, στην ΕΛΕΠΑΠ παιδιά με αμαξίδια, με περπατούρες, και μεγάλα γυαλιά, βλέπω δίπλα τους τουλάχιστον δύο πελώρια χέρια και δύο γεμάτα θέληση μάτια να τους δίνουν ώθηση. Βλέπω γονείς που παίρνουν από τα παιδιά τους δύναμη και την μετατρέπουν σε ώθηση για εκείνα. Και αυτό το αλισβερίσι δύναμης και ώθησης είναι που κάνει στα μάτια μου αυτές τις οικογένειες αγίες. Διότι δεν του επιτρέπεται να σταματήσει ποτέ.

Αν κάτι με έμαθε η προωρότητα είναι πως όλοι ζούμε σε τεντωμένο σχοινί. Απλώς κάποιοι το ξέρουν και κάποιοι όχι. Είναι στη δικαιοδοσία της τύχης να αποφασίσει ποιος πέφτει και ποιος συνεχίζει να περπατάει εκεί. Είναι όμως στον ανθρώπινο νου να εκτιμήσει τη λεπτή ισορροπία και να πορευτεί σε αυτήν με σύνεση και ενσυναίσθηση.

H Mαρία

Η Μαρία είναι παραολυμπιονίκης, πτυχιούχος Νομικής και άτομο με κινητική αναπηρία. «Γνώρισέ με. Μόνο έτσι θα καταλάβεις αυτό που είμαι. Μία εικόνα, ένα καρότσι ή ό,τι άλλο δεν λέει απολύτως τίποτα» λέει ποζάροντας για την καμπάνια της ActionAid. Την έχω γνωρίσει και είναι υπέροχη. 

 

Στο σημερινό ποστ θέλω να σας πληροφορήσω πως η ActionAid έχει συντάξει μια έρευνα σχετικά με την εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία στην Ελλάδα, σύμφωνα με την οποία μόλις το 15% έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση. Υπολογίζεται ότι τα παιδιά με αναπηρία είναι 200.000 στη χώρα μας και μόλις τα 31.761 πηγαίνουν σχολείο. Καθώς, όμως, δεν υπάρχει μητρώο καταγραφής των παιδιών με αναπηρία, δεν έχουμε σαφή εικόνα για τον αριθμό των παιδιών που βρίσκονται εκτός εκπαίδευσης. Και στη συνέχεια να σας ζητήσω να υπογράψετε εδώ ώστε αυτό να αλλάξει.

Θέλω επίσης να γνωρίσετε τον Νίκο Μάνεση και τον αγώνα που δίνει και να τον βοηθήσουμε μαζί, όπως μπορεί ο καθένας, να τα καταφέρει.

Και, τέλος, να σας υπενθυμίσω το έργο της ΕΛΕΠΑΠ.

Α, και ότι ο πολιτισμός ξεκινάει όταν τελειώνει η αποκλειστική ενασχόληση με το εγώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s