Ορίστε, πήρα θέση

Για το πώς σερβίρεις σε πολλούς μαζί ότι τα λεφτά τους χάθηκαν

Ξημερώματα Σαββάτου, με ξυπνάει ο μπαμπάς της: «την πατήσαμε» μου λέει. Αρρώστησε; ρωτάω με όση αγωνία μου έχει μείνει, για να μάθω πως όχι, σε δημοψήφισμα πάμε. Το ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής μου δεν υπάρχει κάτι που να με αγχώνει περισσότερο από την υγεία του παιδιού μου δεν αποδεικνύει σε καμία περίπτωση πως δεν κατανοώ τη σοβαρότητα της πολιτικής κατάστασης και δεν ανησυχώ για το μέλλον μας. Σημαίνει μόνο ότι κατατάσσω στο Νο1 τα θέματα υγείας. Και αυτή είναι η μοναδική σύνδεση που θα κάνω μεταξύ της συγκυρίας και του μέλλοντος του παιδιού μου.

Το ότι ανησυχώ για το μέλλον του και το μέλλον μας δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν βλέπω την μπλόφα του συγκεκριμένου δημοψηφίσματος. Ότι δεν καταλαβαίνω πως βρέθηκε το απόλυτο τέχνασμα για να διχαστεί ένας λαός που στην πλειοψηφία του θέλει το ίδιο: να παραμείνει στην Ευρώπη, με λιγότερο επαχθή οικονομικά μέτρα από αυτά που προτείνει η Ευρώπη. Πως εν τέλει βρέθηκε η μαγική πλατφόρμα η οποία χωρίζει αυτούς που έχουν κάθε λόγο να είναι ενωμένοι. Και ότι αυτή η πλατφόρμα είναι ένα βλακώδες, αβάσιμο ερώτημα που ούτε καν υπάρχει. Γιατί, όχι, δεν μπορώ να πειστώ ότι υπάρχει ένα δίλημμα που έχει εκπνεύσει προ ημερών. Άρα, ναι, είναι πολύ φυσικό να σημαίνει κάτι άλλο, το οποίο όσο δεν τίθεται με τις λέξεις που του αρμόζουν, μπορεί να επιδέχεται όποια σημασία και ερμηνεία βολεύει και εξυπηρετεί. Και το πρώτο που βλέπω ότι εξυπηρετεί ξεκάθαρα είναι η απάντηση στο εξής βασανιστικό ερώτημα: Πώς σερβίρεις σε έναν λαό ότι έχασε τα λεφτά του, ώστε να μην πέσει να σε φάει σύσσωμος; Τον πολώνεις. Elementary.

Με τρελαίνει ότι θεωρούμε το facebook κάποιου είδους σύγχρονη Πνύκα μέσα στο οποίο τρώμε ευχαρίστως τις σάρκες ο ένας του άλλου ελλείψει ρευστού. Με τρελαίνει όταν με πιέζουν να πάρω μέρος σε αυτό το παιχνίδι, ενώ έχω δείξει ξεκάθαρα πως δεν θέλω. Πως πρέπει να αποδείξω ότι, ναι, έχω άποψη επειδή δεν γουστάρω να την ουρλιάζω.

Αλλά πιο πολύ με τρελαίνει που δεν μπορώ να σκίσω το κωλόχαρτο και να το βάλω ωραιότατα στον φάκελο την ερχόμενη Κυριακή. Διότι αυτό θα είχε νόημα μόνο αν το κάναμε όλοι μαζί και, όχι, δεν θα το κάνουμε. Θα συρθούμε σε μια ακόμη μεταξύ μας διαμάχη. Και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που εξακολουθούν να κυβερνούν ανάξιοι ηγέτες: ότι υπάρχουν ανάξιοι πολίτες, έτοιμοι να χειραγωγηθούν. Που δέχονται τις επιλογές τις οποίες τους παρουσιάζουν και – το χειρότερο – παθιάζονται γι’ αυτές – τις επιλογές που δεν είναι δικές τους εννοώ, τις επινοημένες επιλογές-φαντάσματα. Χρόνια τώρα η ίδια ιστορία, όση Ιστορία κι αν διδαχτούμε. Τι κι αν έμαθα στα αμφιθέατρα πως ο άνθρωπος, ο σκεπτόμενος, έχει πάντα επιλογές, επιλογές τις οποίες φτιάχνει μόνος του και οι οποίες τον καθορίζουν;

Τα λεφτά έχουν τελειώσει. Δεν ξέρω ποιος πιστεύει ότι η οποιαδήποτε έκβαση του δημοψηφίσματος το ανατρέπει αυτό. Δεν ξέρω ποιος δεν βλέπει πως αυτό το δημοψήφισμα είναι ο τρόπος που βρήκαν για να μας το πουν και συνάμα να μας πείσουν πως ό,τι ζήσαμε τα πέντε τελευταία χρόνια είναι μακράν καλύτερο από αυτό που έπεται. Το χειρότερο όμως είναι ότι θα βρεθούμε συνένοχοι ενός τετελεσμένου γεγονότος. Δεμένοι χειροπόδαρα με έναν ωραιότατο φιόγκο να κατηγορούμε αλλήλους για την όποια κατάστασή μας.

Ας πάρω θέση λοιπόν σε αυτή την παρωδία. Ιδανικά θα ψήφιζα άκυρο, αλλά δεν θα το κάνουν οι υπόλοιποι ή έστω η συντριπτική πλειοψηφία. Έτσι, θα ψηφίσω αυτό που θεωρώ χειρότερο σε σχέση με το χείριστο. Φυσικά και θέλω να παραμείνουμε στην Ευρώπη. Όχι επειδή δεν πιστεύω ότι κι εκεί υπάρχουν συμφέροντα, αλλά επειδή πιστεύω πως μαζί είναι καλύτερα, ότι υπάρχει ένας καλύτερος έλεγχος των όποιων συμφερόντων. Και, όχι, δεν κατηγορώ τους υπόλοιπους που η ψήφος μου είναι εξαναγκασμένη. Δική μου επιλογή είναι και την κάνω επειδή αυτή τη φορά θα τους λάβω υπόψη. Γιατί δεν τους έλαβα όταν φυγάδευαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό κι εγώ θεωρούσα ανήθικο ακόμη και να το σκεφτώ. Γιατί δεν τους έλαβα υπόψη όταν ως Κασσάνδρες προέβλεπαν τα χειρότερα, τα οποία τώρα βλέπω μπροστά μου. Θλιβερή διαπίστωση. Οι ανώτερες περιστάσεις αρμόζουν απλώς σε (πολλούς μαζί) ανώτερους ανθρώπους. Και αυτό είναι κάτι που θέλω να μάθει το παιδί μου στο άφραγκο μέλλον του. Αναμενόμενα πτωχεύσαμε, μικρή μου. Τεχνηέντως και βλακωδώς το δεχτήκαμε. Διχασμένοι. Με συγχωρείς.

Υ.Γ. Τη «Φάρμα των ζώων», αυτή να διαβάσουμε ξανά.

Υ.Γ.1 Και το κείμενο της Στέλλας μου άρεσε επίσης.

Υ.Γ.2 Και, ναι, στα δύσκολα είμαστε χώρια, πώς αλλιώς;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s