«Τα πρόωρα είναι πολύ δυνατά παιδιά»

Με τα μάτια μιας νοσηλεύτριας

H Νικολέτα Συριανού εργάζεται σε ΜΕΝΝ ιδιωτικών μαιευτηρίων εδώ και έξι χρόνια. Είναι μία από εκείνες τις ακούραστες και χαμογελαστές νοσοκόμες που φροντίζουν τα μωρά μας, όταν γυρίζουμε στο σπίτι και που μερικές φορές μας κρατάνε το χέρι στα δύσκολα. Είναι μαμά και η ίδια. Της ζητήσαμε να μας περιγράψει τη δουλειά της στην ελληνική πραγματικότητα.

31w.nurse

«Το καλύτερο κομμάτι στη δουλειά αυτή είναι η ικανοποίηση που παίρνεις όταν μια μάνα μετά από καιρό κρατήσει το μωρό της αγκαλιά για να το ταΐσει. Όταν νιώθεις ότι και με τη δίκη σου φροντίδα αυτός ο μικρός μαχητής τα κατάφερε. Αυτά τα παιδιά είναι πολύ δυνατά από την πρώτη στιγμή που γεννιούνται, επειδή αναγκάζονται να αποκοπούν από τη μάνα τους και να μπουν σε ένα ξένο περιβάλλον μόνα τους, με φώτα και ήχους από μόνιτορ που δεν έχουν ξανακούσει και τελικά προσαρμόζονται».

«Για να είναι κάποιος καλός εργαζόμενος σε μια μονάδα θα πρέπει να αγαπάει τη δουλειά του. Έχουμε πολύ μικρές απολαβές για αυτό που κάνουμε: φεύγουμε από την οικογένειά μας γιορτές και αργίες, αφήνουμε παιδιά άρρωστα στο σπίτι για να φροντίσουμε άλλα άρρωστα παιδιά και είμαστε εμείς αυτοί που τραβάμε το άγχος των γονιών – κανείς δεν θα ξέσπαγε εύκολα σε έναν γιατρό -, οι οποίοι ορισμένες φορές συμπεριφέρονται λες και φταίμε εμείς. Τους καταλαβαίνω. Είναι δύσκολο και ειδικά για τη μητέρα που είναι επηρεασμένη και από τις ορμόνες της. Θα πρέπει να έχουμε σωστή τεχνογνωσία που την κατακτάμε εμπειρικά αλλά και γνώσεις θεωρητικές ώστε να μπορούμε να προβλέψουμε μια κατάσταση και να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Ναι, η δουλειά είναι πολύ ψυχοφθόρα, αλλά τις περισσότερες φορές σε ανταμείβουν τα μωρά που – επιτέλους – φοράνε τα ρουχαλάκια τους και φεύγουν, αλλά και οι γονείς που αναγνωρίζουν τον κόπο σου».

«Στη δουλειά μου θα ήθελα να υπάρχει περισσότερη κατανόηση και περισσότερο προσωπικό. Το καλύτερο για τα πρόωρα, πέραν των ιατρικών παρεμβάσεων, είναι η μάνα που ρυθμίζει το αναπνευστικό αποτελεσματικά μόνο και μόνο με τη μέθοδο Καγκουρό. Προσωπικά πιστεύω ότι έτσι τα μωρά λαμβάνουν και την ενέργεια και την αγάπη των μαμάδων τους και αυτό τα δυναμώνει».

«Στις μαμάδες που τα παιδιά τους νοσηλεύονται στη μονάδα παρόλο που είναι κλισέ, θα έλεγα ‘υπομονή, σύντομα θα είναι κοντά σας’. Κι αν ένα παιδί δεν πάει καλά, προτιμάω απλά να τους κρατάω το χέρι αν μπορώ. Κορίτσια, είναι δύσκολο, είναι και άδικο, αλλά συμβαίνει. Είμαστε δίπλα σας για να σας βοηθήσουμε, δεν είστε μόνες».

«Θυμάμαι πολύ καλά ένα μωρό. Δεν ξέρω τι απέγινε γιατί έφυγα με άδεια εγκυμοσύνης. Έμαθα μόνο ότι πήγε στο σπίτι του αλλά με σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Δεν ξέρω γιατί του είχα τόση αδυναμία, το έπαιρνα συνέχεια αγκαλιά όταν προλάβαινα. Βοήθησα και τη μαμά με τον θηλασμό, το σκεφτόμουν πολύ και στη δική μου εγκυμοσύνη. Ίσως γιατί ό,τι έπαθε, το έπαθε από ατύχημα της μαμάς στην κύηση».

«Για τους γιατρούς στις ΜΕΝΝ θα πω ότι το 90% είναι τρομερά εξειδικευμένοι και κάνουν το καλύτερο δυνατό».

«Αυτή η δουλειά σε αλλάζει πολύ. Στην αρχή μελαγχολείς, μετά αναγκαστικά πρέπει να σκληρύνεις για να μην αρρωστήσεις, σε έναν τέτοιο βαθμό όμως που να διατηρήσεις την ανθρωπιά σου και την αγάπη σου για τα παιδιά».

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s