Η ιστορία της Βίκυς Β.: Με απόσταση ασφαλείας

Στον πρώτο υπέρηχο τον Οκτώβριο του 2010 λοιπόν, ο γιατρός επιβεβαίωσε τα ευχάριστα! Η κουκίδα ήταν εκεί. Η αρχή. Η ένωση. Στον δεύτερο υπέρηχο, η κουκίδα ήταν πάλι εκεί. Μόνο που δίπλα της ήταν και μια δεύτερη! Εγώ το μοναχοπαίδι, θα μεγαλώσω δίδυμα; Άγχος. Ενθουσιασμός. Αγωνία. Κύηση υψηλού κινδύνου. Χαρά. Μούδιασμα.

Στον τρίτο υπέρηχο, οι δύο κουκίδες μας εκεί, υπέροχες και τρυφερές. Μόνο που δίπλα τους… ήταν και μια τρίτη! Τρίδυμα; «Γιατρέ, θέλω μείωση». Ναι, αυτή ήταν η πρώτη μου φράση, κόντεψα να μείνω – και ο γιατρός και ο άντρας μου μαζί! Η τρίτη κουκίδα δεν ανέπτυξε ποτέ καρδιακή λειτουργία. Έτσι, δεν χρειάστηκε να υποστηρίξω έμπρακτα την παρορμητική δήλωσή μου. Τα δύο έμβρυα συνέχισαν να μεγαλώνουν φυσιολογικά. Αλλά και η τρίτη κουκίδα συνέχισε να μεγαλώνει… αφύσικα. Acardiac twin syndrome σε τρίδυμη κύηση. Σπάνιο, πολύ σπάνιο. Το ακαρδιακό έμβρυο τροφοδοτείται μέσω της κυκλοφορίας αίματος των άλλων δύο με πιθανή καταστροφική εξέλιξη για όλα. Εκτάκτως στο Λονδίνο, 13 εβδομάδων πια, για μια ειδική επέμβαση απομόνωσης της ανεπιθύμητης αυτής κυκλοφορίας. Ούτε αυτή χρειάστηκε τελικά, το τρίτο ακαρδιακό έμβρυο παραιτήθηκε από την υποκλοπή αίματος κι αυτό μάλλον συνέβη στους αιθέρες. Ανακούφιση, χαρά, προσμονή, αναπτέρωση ελπίδας, αισιοδοξία. Συνεχίζουμε με δύο μωράκια, ετοιμαζόμαστε για αυτή τη θεαματική είσοδο – το τι άλλο συνέβαινε στις ζωές μας εκείνη την περίοδο είναι μια άλλη ιστορία.. Η εγκυμοσύνη κυλά ομαλά, απλώς με πολύ συχνότερη παρακολούθηση από μια μονήρη κύηση.

24 Μαϊου 2011, 36 εβδομάδων, ημέρα Τρίτη και ώρα 13:54 και 13:55 έρχονται στον κόσμο η Α και η Β, 2220 γρ. και 2210 γρ. αντίστοιχα. Η Α και η Β αλλάζουν τον κόσμο μας για πάντα. Συναισθηματική έκρηξη, πρωτόγνωρα όλα, σαν να ξαναγεννήθηκα κι εγώ μαζί. Η πρώτη αγκαλιά στη μονάδα δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις, αλλά όποια το έχει ζήσει καταλαβαίνει. Στο δωμάτιο ένιωθα αμήχανα, σαν όλες να είχαν πάει για να γεννήσουν κι εγώ για σκωληκοειδίτιδα, μόνη, χωρίς μωρό, τα μωρά μου μόνα, να ακούν μπιπ -μπιπ αντί για τη φωνή μου. Από τη ζεστασιά στα αφιλόξενα, πώς θα το πάρουν; Θα μου το συγχωρήσουν; Υπομονή, κουράγιο, τουλάχιστον δεν έχουν κάποιο πρόβλημα, ούτε οξυγόνο δεν χρειάστηκαν, λίγο να πάρουν τα πάνω τους. Σε δέκα μέρες βγήκανε. Η Α και η Β ήρθαν εκεί που ανήκουν και σήμερα χορεύουν το «Μήλο μου, κόκκινο» πάνω στα τραπέζια και πάνε και στον παιδικό!

Ακόμα και σήμερα, με αφορμή αυτή την πρόσκληση για μοίρασμα της εμπειρίας, διαπιστώνω ότι δυσκολεύομαι να αφηγηθώ τα γεγονότα χωρίς να πάρω λίγη απόσταση ασφαλείας. Τα συναισθήματα και η ένταση με την οποία τα βίωσα, με κατακλύζουν, σχεδόν με πνίγουν. Υπήρξαν τραυματικές στιγμές σε αυτή την εμπειρία, που θέλουν χρόνο για να γιάνουν. Ας κρατήσω για σήμερα τα δάκρυα χαράς για την καλή έκβαση μιας δύσκολης πορείας και την ευγνωμοσύνη μου για την τυχερή μέρα της ζωής μου, τη μέρα της σύλληψης αυτών των φοβερών και αξιολάτρευτων πλασμάτων που έμελλε να αγαπήσω τόσο βαθιά..

Βίκυ Βάββα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s