Περί καισαρικών (και άλλων δαιμονίων)

Να φτιάχναμε – λέει – ένα γκρουπ στο facebook ή και αλλού, τύπου «Proud of my cesarean» ή επί το ελληνικότερον «Αγαπώ την καισαρική μου» και να κατεβαίναμε μια μέρα στο Σύνταγμα με κατεβασμένα τα παντελόνια ή έστω με πλακάτ. Και να διαδηλώναμε. Για το δικαίωμά μας να μιλάμε απενοχοποιημένα και δυνατά για την καισαρική μας. Αυτή την οποία δεν επιλέξαμε βέβαια, αλλά και για την οποία δεν μπορούμε να αισθανόμαστε άλλο πια ενοχές. Αν θα το γεμίζαμε το Σύνταγμα; Πλάκα κάνεις; Με χαρακτηριστική άνεση. Και θα το βροντοφωνάζαμε «η και-σα-ρι-κή δεν εί-ναι ντρο-πή».

Έχω κι άλλα, μακράν πιο γελοία σενάρια από αυτό, που δεν θα παραξένευαν κανέναν εντός της ελληνικής πραγματικότητας. Αλλά μετά μαζεύονται πολλά στο μυαλό μου και δεν ξέρω ποιο να πρωτοδιαλέξω. Γιατί θέλω πολύ καιρό να μιλήσω για όσα με θυμώνουν στο πανηγύρι των καισαρικών, αλλά κάθε φορά που κρατιέμαι (για να μην πω πάνω στα τεντωμένα σαν σχοινί νεύρα μου κάτι που μετά θα μετανιώσω), έρχεται κι άλλη αποκάλυψη για να με κάνει βαπόρι. Και μετά μαζεύονται πολλές και δεν ξέρω ποια να πρωτοδιαλέξω.

Η τελευταία είναι οι προγραμματισμένες στις 37 εβδομάδες κύησης καισαρικές σε συνεννόηση με τις μονάδες – λέει – για να περνάνε για λίγο τα παιδιά και από εκεί. Θα ήθελα να ευχηθώ σε όσους συνέλαβαν αυτό το ευφάνταστο σχέδιο να δουν το μωρό τους έστω και για μία μέρα στη ΜΕΝΝ για να τους κοπούν μαχαίρι οι ιδέες, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να κάνω ούτε στον χειρότερο εχθρό μου.

Ωστόσο, τα νούμερα των καισαρικών που συνιστούν εθνική ξεφτίλα δεν περίμενα καμιά εκπομπή στην τι βί για να τα μάθω. Τα ήξερα από παλιά. Εκείνο που δεν ήξερα όμως ήταν ότι ο κορυφαίος γυναικολόγος του τάδε περίφημου δημόσιου μαιευτηρίου, τον οποίο επέλεξα επί τούτου, όταν αποφάσισα να μείνω έγκυος, ακριβώς για να αποφύγω το γιουρούσι των ιδιωτικών, θα με προγραμμάτιζε για καισαρική προτού καν συλλάβω. Και ότι ο γιατρός του ιδιωτικού, στον οποίο τελικά κατέληξα, επειδή μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη – αφού μου είπε κι αυτός όπως και δυο τρεις άλλοι τους οποίους συμβουλεύτηκα ότι δεν χρειαζόμουν καισαρική -, θα θυσίαζε ένα Μεγάλο Σάββατο με την οικογένειά του για να είναι παρών στο χειρουργείο της κόρης μου. Ούτε βέβαια μπορούσα να φανταστώ ότι κάποιος γιατρός θα διέκοπτε τις πασχαλινές διακοπές του στο νησί, προκειμένου να χειρουργήσει εσπευσμένα ένα παιδί, ούτε ότι η προϊσταμένη του ορόφου ενός ιδιωτικού-«ξενοδοχείου» θα επέμενε να θηλάσω, όταν εγώ, φρικαρισμένη από την απουσία του μωρού μου, δεν ήθελα ούτε να δω το θήλαστρο (promotion δεν κάνω, που να χτυπιέστε ονόματα δεν λέω). Εξαίρεση στον κανόνα θα μου πεις. Ναι, εξαίρεση.

Ο κανόνας είναι οι χιλιάδες Ελληνίδες που γεννούν με νυστέρι – κατά κύριο λόγο στα ιδιωτικά μαιευτήρια – χωρίς κανέναν λόγο, πέρα από το ότι εξυπηρετεί τον γιατρό τους. Γι’ αυτό και χαίρομαι ιδιαίτερα που οι γυναίκες ξυπνάνε, διερευνούν, ελέγχουν, διεκδικούν. Χαίρομαι που οι φωνές τους ακούγονται στην τηλεόραση (επιτέλους κιόλας). Πολύ καλά κάνουν όσες αγωνίζονται στο όνομα του φυσιολογικού και του VBAC. Όμως πολύ κακώς κάνουν και εξαπλώνονται ένα σωρό ασυναρτησίες περί καισαρικής και φυσιολογικού. Το αισθάνομαι-σωστή-ή-ολοκληρωμένη-μητέρα-επειδή-γέννησα-φυσιολογικά (και άρα ελλιπής αν γέννησα με καισαρική) είναι μόνο προσωπική άποψη και απέχει χιλιόμετρα από την αλήθεια, η οποία είναι μόνο μία: η μητρότητα δεν ταυτίζεται με τον τοκετό. Και το θαύμα κατά την ταπεινή, προσωπική μου άποψη, έγκειται περισσότερο στον τρόπο που αναπτύσσεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος, στο πώς ένα μωρό αρχίζει να «ξυπνάει» από τον εγκεφαλικό του λήθαργο και φτάνει μια μέρα να αρθρώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση και να αντιληφθεί έννοιες αδιανόητες στα υπόλοιπα όντα του ζωικού, παρά στη γέννα αυτή καθαυτή (που θαυμαστή είναι και αυτή, δεν λέω, αλλά δεν με χαλάει που χάρη στην εξέλιξη του ανθρώπινου μυαλού και συνεπώς της επιστήμης η κόρη μου γεννήθηκε ζωντανή).

Με χαλάει όμως να βλέπω γυναίκες με υγιή παιδιά να μένουν προσκολλημένες σε μία μόνο στιγμή. Με στενοχωρεί να στενοχωριούνται ή να νιώθουν ισόβια ενοχές που «δεν τα κατάφεραν». Τι ακριβώς δεν κατάφεραν; Και ποιος τις έπεισε ότι η καισαρική τους τις κάνει λιγότερο επιτυχημένες στον ρόλο της μαμάς; Μου αρέσει τα πράγματα να λέγονται με το όνομά τους. Κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και κανένας παραλογισμός και υπερβολή δεν δικαιολογείται όταν αυτά που παίζονται είναι ζωές και υγεία. Θα έκανε πολύ καλό στα νεύρα μου, αν δεν άκουγα ποτέ ξανά το επιχείρημα: παλιά οι γυναίκες γεννούσαν στα χωράφια. Δεν το αμφισβητεί κανείς. Ούτε ξυρίζονταν (για το λέιζερ ούτε λόγος). Δεν βλέπω όμως σε τι μας βοηθάει η πληροφορία αυτή σήμερα. Παλιά οι γυναίκες γεννούσαν κάθε τρεις και λίγο, ξεκινώντας από τα 20 τους. Έχαναν πολλά παιδιά, είτε πάνω στον τοκετό, είτε μετά, διότι δεν υπήρχε η κατάλληλη ιατρική φροντίδα και όλοι ήταν οκ με αυτό. Θέλεις να πεις σήμερα, σε μια γυναίκα 38 ετών που μένει έγκυος έπειτα από πολλές προσπάθειες – και καριέρας, δεν αντιλέγω – ότι θα χάσει το παιδί της; Δεν θες. Θες να σου πω ότι το παιδί μου μάλλον δεν θα ζούσε; Το υποθέτεις. Ότι ο άντρας μου δεν θα αντιμετώπιζε το κινητικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει, αν υπήρχαν τα μέσα να διαγνωστεί πόσο μεγάλο μωρό ήταν και να αποφασιστεί μια καισαρική; Όχι, δεν είναι τελικά γελοία δικαιολογία το μέγεθος του μωρού για μια καισαρική.

Γελοίο είναι το εθνικό σύστημα υγείας που αποδέχεται και αγκαλιάζει τον γυναικολόγο που οι Βρετανοί έδιωξαν κλοτσηδόν. Και ρίχνει σε εμάς τις γυναίκες το βάρος της επιλογής ενός «καλού γιατρού», την στιγμή που το βάρος του σώματός μας αρχίσει να αυξάνει προοδευτικά για να φέρει στον κόσμο μια νέα ζωή. Ναι, φυσικά πρέπει να ψάχνουμε, να διασταυρώνουμε πληροφορίες, να επιλέγουμε γιατρό με προσοχή, όμως γιατί αυτή η ευθύνη είναι τόσο δική μας; Γιατί δεν μπορεί να θεσπίσει το κράτος (το ποιο;) ένα ελεγκτικό σώμα, ένα δικαστήριο για ιατρικές υποθέσεις; Να αγωνιστείς κι εσύ. Αλλά για το δικαίωμά σου να σε προστατεύει το κράτος. Αυτό που λόγω των καισαρικών, έχει κάνει την Ελλάδα Νο1 ασφαλή προορισμό για να γεννήσει μια γυναίκα.

Αλλά εγώ λέω να αρχίσουμε από το μεταξύ μας. Γιατί αν θέλουμε να κάνουμε κάτι να λειτουργήσει σωστά, ε, ας το κάνουμε σωστά all the way. Γι’ αυτό, μην μου πετάτε στα μούτρα πόσο γαμάτες είστε που τολμήσατε να γεννήσετε στο σπίτι, γιατί δεν σας κάνει αυτό γαμάτες. Yπάρχουν πολλές γυναίκες εκεί έξω που έχουν κουραστεί πολύ για να κυοφορήσουν, να γεννήσουν και να πάρουν στα χέρια τους το μωρό τους. Υπάρχουν επίσης και άλλες που καθόλου δεν χάρηκαν τον φυσιολογικό τοκετό τους, είτε επειδή δεν άντεχαν τους πόνους, είτε επειδή ήταν πολύ αγχωμένες και το μόνο που ήθελαν ήταν να γυρίσουν γρήγορα στο σπίτι τους με ένα υγιές μωρό. Τις χαστουκίζουμε; Προσωπικά όχι. Δεν μπορώ να πω σε καμιά πώς να αισθανθεί. Μπορώ όμως να πω από εδώ που είμαι ότι λίγη σημασία έχει το πώς και ότι αν καμιά φορά προβληματίζεσαι για τον τρόπο που γέννησες, γύρνα απλώς και κοίτα τα παιδιά σου. Είναι το μόνο που έχει σημασία.

Y.Γ. Κερασάκι στην τούρτα: Γράφτηκε στα σόσιαλ ότι τα παιδιά που γεννιούνται με καισαρική και δεν θήλασαν, οι μανάδες τους τα έχουν μόνο για τα θελήματα. Τους χαστουκίζουμε; Ναι!

Υ.Γ.2 Τα δικά μου συναισθήματα τοκετού διαβάζετε εδώ.

Y.Γ. 3 Μετά την καισαρική έρχεται και ο θηλασμός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s