Η ιστορία της Αντιγόνης: Φοβάσαι ακόμη και για τις σκέψεις σου

Δεν είναι εύκολο να μιλάς για αυτά τα πράγματα… αλλά κι από την άλλη δεν λένε ότι δεν πρέπει να κρατάμε μέσα μας ό,τι μας πονάει, μας πληγώνει, συναισθήματα, αισθήματα;

27 εβδομάδων και 4 ημερών έγραφαν τα χαρτιά. Εγώ επιμένω ότι ήμουν στην πρώτη μέρα της 28ης εβδομάδας. Τι σημασία έχει; Καμία. Η εικόνα του μικρού ήταν η πιο σοκαριστική που είδα μέχρι τότε. Βγαίνοντας την πρώτη μέρα από τη ΜΕΝΝ, είπα μέσα μου ότι αυτό δεν μπορώ να το αντέξω. Και η αλήθεια είναι ότι δυόμιση μήνες που μείναμε στη ΜΕΝΝ δεν τα πήγα πολύ καλά με τη διαχείριση της κατάστασης. Όσες φορές συγκρατούσα τους λυγμούς μου, ειλικρινά κατέβαλα τρομερή προσπάθεια. Και τώρα πάλι που τα ξανασκέφτομαι μου είναι δύσκολο, λυγίζω…

Μέσα στη ΜΕΝΝ δεν ξέρεις τι να ευχηθείς. Φοβάσαι ακόμα και για τις σκέψεις σου. Και πονάς. Πονάς πολύ. Πονάς για κάθε μωράκι που βρίσκεται εκεί μέσα. Κι αυτό είναι κάτι που σε συντροφεύει και στη μετά-ΜΕΝΝ εποχή.

Ήταν πολύ μικρός και ο αγώνας που έπρεπε να δώσει ήταν τεράστιος. Η πρώτη που μου ευχήθηκε στον δρόμο μετά τη γέννα «Να σου ζήσει» πήρε την απάντηση «Να ζήσει».

Όταν είσαι μέσα στη ΜΕΝΝ βρίσκεσαι μονίμως στο σημείο μηδέν. Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Πονάει η ψυχή σου. Δεν θέλεις να ενημερώνεσαι από τους γιατρούς για το προηγούμενο 24ωρο, σε ενδιαφέρει το επόμενο. Κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί τίποτα για αυτό.

Όταν κάποια στιγμή αντιμετωπίσαμε πρόβλημα με τα ματάκια του μικρού, η πρώτη σκέψη μέσα στο ασανσέρ ήταν αν γίνεται μεταμόσχευση ματιών. Η δεύτερη ότι το μοναδικό που ίσως θα με πείραζε είναι ότι δεν θα μπορούσα να δω τον ίδιο να μεγαλώνει. Όταν ξεπεράσαμε το πρόβλημα και μοιράστηκα τη σκέψη αυτή με τον άντρα μου, μου εκμυστηρεύτηκε ότι κι ο ίδιος έκανε ακριβώς την ίδια σκέψη.

Πόσο ανήμποροι είμαστε. Και πόσο μικροί. Πονάει ο μικρός; Υποφέρει; Συνέχεια ερωτήματα, πάντα αναπάντητα, σκέψεις απελπισίας, απόγνωση.

Και ξαφνικά αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Και συνεχίζεις να κλαις. Χαρά, λύπη, πόνος, ευτυχία, πώς μπορούν να χωρέσουν όλα αυτά στο τέταρτο που βλέπεις τον μικρό;

Με τον μικρό σπίτι. Ποιος γονιός μπορεί να ξεχάσει την ημέρα που γεννήθηκε το παιδί του; Ποιος γονιός πρόωρου νεογνού μπορεί να ξεχάσει την ημέρα που βγήκε από τη ΜΕΝΝ; Έχω κατακτήσει σε όλο το μεγαλείο το συναίσθημα που λέγεται απόλυτη ευτυχία. Τώρα θα μου πεις όλα στο απόλυτο δεν τα ένιωσες τόσο καιρό; Έχω την αίσθηση ότι δεν υπάρχει άνθρωπος πάνω στον κόσμο που δεν θα αγαπήσει αυτό το μωρό.

Θα κλείσω με δύο σκέψεις. Θεωρώ ότι το ζήτημα της προωρότητας είναι ένα ακόμα ταμπού στα τόσα εκατομμύρια που μας τρώνε τις ζωές. Μου κάνει εντύπωση ότι οι γνωστοί μου δεν με ρωτάνε για τον μικρό πολλά πολλά, ούτε για την περιπέτεια που περάσαμε. Με τα ταμπού δυστυχώς κλειδώνουμε τις ψυχές και τα μυαλά μας. Εγώ δεν δέχομαι εκπτώσεις στα συναισθήματά μου. Θα συνεχίσω να μιλάω για το θέμα της προωρότητας και να ασχολούμαι όσο μπορώ, όπως μπορώ από τη θέση του γονιού, του ανθρώπου που δεν νιώθει άνετα κλεισμένος σε ένα καβούκι καθωσπρεπισμού. Αν μπορώ να προσφέρω το ελάχιστο, αυτό θα είναι ένας μικρός φόρος τιμής σε κάθε νεογνό που νοσηλεύεται σε εντατική.

Δεύτερη σκέψη που με βασάνιζε από την εποχή της ΜΕΝΝ και θα συνεχίσει να με βασανίζει. Εγώ είμαι σε θέση να γράφω την ιστορία μου, να μοιράζομαι την εμπειρία μου και ανήκω στην προνομιακή ομάδα που νικήσαμε τον Γολγοθά της ΜΕΝΝ. Τι γίνεται με εκείνους τους γονείς που η ιστορία τους δεν είχε την ίδια ευχάριστη κατάληξη;

Αντιγόνη Παπανικολάου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s